Mijn Bep & Fatima cliënt is in opleiding als verpleegkundige. Zij is niet van hier, en zij is ook al ruim boven de middelbare leeftijd.

Maar we mogen allemaal steeds langer doorwerken en een tweede of derde carriëre / loopbaan is inmiddels heel normaal. Toch?

Een opleiding tot verpleegkundige is altijd een combinatie van theorie en praktijk. En in die praktijk wordt de leerling begeleid (hopelijk…) en beoordeeld. Nou is het hard werken in de verpleegtehuizen, vaak worden verpleegkundigen maar ook leerlingen solo aan het werk gezet, dus de beoordelaar ziet je niet vaak aan het werk. En begeleiding??

Mensen met een andere taal en cultuur en een praktisch / technisch beroep zijn redelijk in te passen; de nuance in de taal doet er minder toe en in Steenkolen – Engels zijn wij allen gelijk – behalve de Native Speaker die mijlen boven ons verheven is en bij wie we ons weer nederig voelen omdat we de nuance en de humor niet begrijpen. Zie ook het missende vinkje van Joris Luyendijk in Londen.

In de medische wereld gelden in onze Nederlandse context andere regels; artsen uit niet-Westerse culturen moeten eerst bijscholen met name op de omgang met de patiënt. Voor de snijdende beroepen geldt dat minder maar zodra het gevoelig wordt…

En daar zit dus het probleem. Natuurlijk verwachten we van onze artsen en verpleegkundigen / verzorgenden dat ze zich aanpassen aan onze cultuur en omgangsvormen. Dat ze zich voldoende verstaanbaar kunnen maken en zich genuanceerd kunnen uiten… Ha, genuanceerd…. Kan jij dat, beste lezer, je genuanceerd uiten in een vreemde taal, hoe goed je die ook beheerst, als non- native speaker?

We leggen maatstaven aan die in principe voor te diplomeren kandidaten logisch en vanzelfsprekend zijn. Maar we hebben ook moeilijk te vervullen vacatures – en steeds meer cliënten en patiënten die óók een andere cultuur hebben en die dus Steenkolen Nederlands of een andere hulptaal al heel fijn vinden.

Mijn vraagstuk is dus hoe we onze keurig geregelde opleidingen voor dit soort banen aanpassen aan de nieuwe realiteit. Accepteer je dat er andere vormen van medische en verpleegkundige kwaliteit zijn, waarbij de techniek boven twijfel verheven moet zijn maar in de omgangsvormen meer tolerantie / veelvormigheid is? Hoe ga je om met nonverbale communicatie en wat je daarin waarneemt en erkent?

Hoe nijpender onze tekorten worden hoe meer het frontline medicine wordt. En daar gelden toch echt andere eisen…

Kortom … uitgekotst. Excusez le mot, en natuurlijk alleszins te verklaren. In ons Standaard Nederlands systeem. Maar ik denk dat dit niet de toekomst heeft.