… is ook een hele kunst.

stedelijk base

Een goed overzicht van de opstelling… boven op de kamer van De Stijl is een ‘Spotters Hill’

Deze week bezocht ik met een bevriend kunstenaar de nieuwe opstelling in het Stedelijk in Amsterdam. Al  veel commentaren had ik gelezen op de opstelling in de kelder: veel eigen collectie, kunst en design gecombineerd, diagonale opstelling van dunne stalen wanden waartussen je je eigen weg kunt zoeken. De meningen zijn verdeeld. Zelf kijken en ervaren dus.

Bij het binnengaan van de ruimte schrokken we: Druk! Rommelig!  maar nadat je een tijdje hebt rondgelopen en ook de overgang naar de ‘normale’ opstelling in witte hokjes hebt ervaren, is er kennelijk iets gebeurd in je hoofd. Bij terugkeer in die rommelige ruimte met die wanden en die …..  is het toch leuk en interessant. Zelfs zo dat we daarna wel voldaan waren en het pand verlieten. Daar viel ons, net als bij binnenkomst trouwens, de nieuwe inrichting van de entree op. Wat een uitvinding! Meer open ruimte, minder rijen, een gedeelte met zitjes, een goede mix van garderobe en kluisjes…  (hoewel daarvan nogal wat niet functioneerden; er werden steeds meer stickers met ‘defect’ aangebracht). Minder dominantie van de museumshop. En zou dat nou uitmaken in de verkoop?

Iemand (of een team) heeft daar dus eens goed naar gekeken en een goed nieuw ontwerp van die entree gemaakt. Cultuurbezoek zónder die hinderlijke bijverschijnselen van ‘in de rij staan’, zeker als je er een gevoel bij krijgt dat het niet echt handig geregeld is.

En dan het nieuwe Musis in Arnhem!

Het werd feestelijk geopend , vorig weekend, door Máxima. Hopelijk hoefde zij na afloop niet haar jas af te halen bij de garderobe.. .

De nieuwe Parkzaal van Musis is al sinds mei open en er zijn al wat verbeteringen aangebracht, zoals een middenleuning op de trap naar de kelder – waar zich de garderobe en de toiletten bevinden. Bij het binnenlopen gaat het redelijk, maar als een voorstelling  afgelopen is… het concert van het Gelders Orkest met Liza Ferschtman was niet uitverkocht maar als 600 mensen tegelijk de trap af komen om hun jas te halen loopt alles vast. Willen er nog mensen even naar het toilet? Ja, altijd! Dan ontstaat er ook nog een kruisende stroom.

Het concert was geweldig – voor de liefhebber van wat modernere klassieke muziek. De mogelijkheden van de nieuwe zaal werden benut: de klank is prachtig, de plaats van de blazers bij het stuk Unanswered Question van Ives op het balkon gaf een extra effect. De glazen pui achter het podium … schitterend.

Maar zoals gezegd, die logistiek… ik zie dan ook nogal wat jassen in de zaal. Mensen met ervaring. En de trap naar het balkon is fraai wit gestuct, maar mensen die graag een leuning hebben… die lopen met hun hand langs de witte muur. Ik ook. Dat wordt dus regelmatig witten. Die leuning langs het buitenterras en van de vijf treden af, die komt er vast ook nog wel. En ja, laat die slimme mensen uit Amsterdam eens naar de routing van de kelder kijken…

 

 

Vandaag ging ik kijken in het Nederlands Openluchtmuseum; volgende week zingen we er met mijn koortje, maar die dag heb ik het druk, dus geen tijd om de nieuwe Canon te gaan bezoeken. Daarom vandaag tijdig naar het Openluchtmuseum. Een rustige dag, de zondag voor kerst.

De kelder van het openingsgebouw, waar vroeger die ‘high tech’ presentatie over Nederland was, is omgebouwd tot De canon van Nederland. Vanaf de prehistorie (zelfs met de  locatie Arnhem nog als onderdeel van een tropische zee) tot de recente historie, met Srebrenica, de slavernijdiscussie en de ontwikkelingen in de media tot en met de iPhone. Logistiek zijn er nog wel wat suggesties (die ik kon melden aan een bekende betrokkene die ik tegenkwam, later in het park) maar inhoudelijk is het goed geregeld. Niveau: Toegankelijk voor kinderen. Veel te doen. Intuïtieve producties, waar ik als oudere ongetwijfeld minder makkelijk mee uit de voeten kan dan een  jongere.

Als ik even terugdenk aan de geschiedenis … van het Nationaal Historisch Museum dus… denk ik aan de hele discussie over de Nationale Cultuur, en aan een hoop toestanden, ontwerp, een gebouw naast het Openluchtmuseum  (maar dan moet er een grote parkeergarage bij en dat wordt erg duur), een gebouw naast de brug van de Brug te Ver (mooie historische associatie maar moet je daar dan een gebouw voor kopen, en hoe gaat dat dan logistiek met de combi met het Openluchtmuseum – logistiek nog wel een dingetje… ) En dan een tijdelijk zwervend bestaan, tot aan de opdracht aan het Openluchtmuseum: Maak er maar wat van.

Nou, dat is zo te zien gelukt. Wil je nog even de geschiedenis in? Zo ging het!

En terwijl ik dit zit te typen hoor ik het lange interview met Jolande Withuis over een verscheidenheid aan optieken over de recente geschiedenis van Nederland. Een communistische jeugd geeft een andere kijk. Zo bezien heeft  de Canon van Nederland een flinke uitdaging om een genuanceerd beeld te geven. Wat ik ervan zag was het redelijk… in verschillende vensters kan je je kennis en visie beproeven, en de presentaties over kolonisatie en slavernij zijn genuanceerd. Maar ja, mijn wereldbeeld is natuurlijk ook gekleurd door mijn verleden…

Wel weer leuk om in het Openluchtmuseum te zijn. Lang geleden waren ze een bron van inspiratie toen er een Jubileumtentoonstelling moest komen voor het 200 jarig bestaan van Rijkswaterstaat. Toen was het Openluchtmuseum net geprivatiseerd en was er nog veel te verbeteren. “Waarom ruikt het in de kaasfabriek niet naar kaas?”. Nou, dat soort elementen is inmiddels goed uitgewerkt. De tram is een super hulpmiddel bij de toegankelijkheid – en een nostalgisch element op zich. Vandaag stapte een vrouw in met een wandelstok. En een iets jongere passagier bood haar een zitplaats aan. Dat zie je tegenwoordig toch niet vaak meer…

We zijn weer veel aan het delibereren over uitkeringen, bijverdienen, uit de uitkering komen, basisinkomen…

Mijn geliefde Bep&Fatima jubileerde. Alweer een poosje geleden maar pas vorig weekend kwam het ervan om dit heuglijke feit te vieren.  Er was een lunch in de Lommerd, een lezing van Joy en een puzzeltocht in het Spijkerkwartier.

Bep&Fatima biedt gratis coaching aan vrouwen met maximaal het minimumloon, die meer van hun leven willen maken. We zijn met ’n vrouw of 15, met een kring van ‘deskundigen’ om ons heen die onze cliënten kunnen bijstaan in taalles, training, kluscursus en dergelijke. Wij doen het gratis, en veel van onze toeleveranciers helpen ook gratis. Website, vergaderlocatie, etc.. alles met gesloten beurzen.

We hebben dus ook vaak te maken met vrouwen in de bijstand die gráág  willen werken. “Begin eens met vrijwilligerswerk” – is een niet altijd direct begrepen advies. Voor niks werken???  Ja, maar ook vrijwilligerswerk levert je wat op! Binnen je bijstandsuitkering niet direct financieel, maar wel mentaal.

En dan.

Ga je echt wat verdienen en dan wordt dat in mindering gebracht van je uitkering. Ga je er niet op vooruit. Raak je gefrustreerd. En dat gevoel krijgt een soort van maatschappelijke erkenning. Dit was ook wel een thema van Joy.

Ho! Ho!

Al pratend kwamen mijn vriendin annex Bep&Fatima collega en ik tot de conclusie dat je een uitkering niet zou moeten zien als een gemankeerd basisinkomen maar als een garantie-inkomen.

Een basisinkomen voor iedereen is zonder voorwaarden maar (flink) lager dan het huidige sociaal minimum. Er worden geen vragen meer gesteld en alles wat je meer verdient mag je houden (dat is de theorie van het basisinkomen – de huidige experimenten zullen wel weer meer restricties kennen).

De uitkering als garantie-inkomen is een erkenning dat om verschillende redenen mag worden aangenomen dat je niet in een redelijk inkomen kunt voorzien. Pijnlijk kan dat zijn!  Gelukkig kunnen veel mensen alsnog meer dan niets. Werken / bijdragen aan de samenleving voorziet in andere behoeften dan alleen inkomen, het heeft een waarde op zichzelf. Je krijgt waardering en neemt deel. Je kunt binnen het garantie-inkomen meer of minder zelf je aandeel leveren, en misschien zelfs wel er bovenuit stijgen en helemaal je eigen inkomen verdienen.

Onze conclusie: Ga het begrip Garantie-inkomen promoten, waarmee je meer aangeeft wat de voorwaarden zijn en een sfeer schept dat het geruststellend is én ruimte biedt én uitdagend blijft om er uit te komen!

 

 

 

 

 

 

Van die lampjes met een mini zonnepaneeltje… onderhand heb ik een hele collectie, in bloempotten gestoken bij wijze van kunst object, maar de hoop verloren dat ze ooit nog licht zullen gaan geven.

Steeds weer de belofte van licht in de duisternis. Een tijdje had ik een soort lampion die het wel aardig lang uithield.

Maar er is een structureel probleem met die dingen. Als het zonnig is overdag, vooral van die zomerse lange zonnige dagen,  laden ze goed op. Dan blijven ze tot diep in de nacht branden, misschien wel tot de volgende morgen als het alweer vroeg licht wordt.

Zo langzamerhand weet ik toch … dat het nooit gebeurt, dat ze branden als je ze nodig hebt.

Dan komt er een aanbieding voorbij van Koopjedeal. En hoewel ik toch meestal een gezonde dosis achterdocht heb… daar gaan we weer! Twee lampjes, met zonnepaneel én lichtsensor én bewegingssensor! Ik ga overstag om twee redenen:

  • Het past me nu net om op twee plaatsen een lampje met bewegingssensor te hebben en
  • Ik ga steeds meer vertrouwen krijgen in de werking van het zonnepaneeltje. De techniek schrijdt voort, toch?

Voor een zacht prijsje komen er twee lampjes in mijn brievenbus.

Best nog wel een geklooi om ze te monteren. De ene komt bij een achterdeur (op het zuiden; mooie zoninval en ook een fijne plaats om in te breken); even  op een trap geklommen, boren en schroeven – klaar.

De  andere moet komen op een plaats waar ik vaak ’s avonds in het donker aankom. Het zou fijn zijn als die lamp dan aan zou gaan als ik aankom…  de logische plaats ligt niet echt op de zon dus ik maak een constructie met verlengde balkjes, zo dat er nog wat (zon-) licht te vangen valt.

En nu de donkere dagen komen:

De lamp bij de achterdeur doet het maar is tegen de tijd van het inbrekersuur alweer op.

En de welkomstlamp, waarop ik me echt had verheugd – die heeft niet eens genoeg energie verzameld om aan te gaan als ik in het donker thuis kom!

Dit doet me denken aan een boek dat ik nog steeds koester: John Steinbeck,  the Log from the Sea of Cortez. Steinbeck beschrijft zijn onderzoeksexcursie naar de Golf van Californië, ook wel The Sea of Cortez geheten. Het is een verhaal over mannen op weg, maar ook over onderzoek, en met heel wat filosofische beschouwingen. Helaas ben ik het boek even kwijt dus een letterlijk citaat kan ik niet geven. Een bijzondere observatie was dat je een vis kunt ontleden, hoeveel wervels, wat voor kieuwen… maar na de ontleding  was de vis verloren gegaan.

Een dergelijk mooie observatie was er over een vuurtoren: Ze waren een beetje verdwaald, het was mistig enzo, en ze smachtten naar het signaal van de vuurtoren die er toch echt moest zijn. Geen vuurtoren gezien maar gelukkig toch in de haven aangekomen.

” ’s Nachts in het donker doen we de vuurtoren uit want dan is er toch niemand die het licht wil zien.”.

Goh, wat jammer dat ik het even niet kan terugvinden . Maar vaak is het verhaal nog mooier dan de werkelijkheid.

De associatie zal je duidelijk zijn:

Fijn, een oplaadbare veiligheidslamp . Maar hij doet het alleen in lichte tijden…

 

Al zolang ik bij Rijkswaterstaat heb gewerkt ( vanaf september 1981) heb ik een fascinatie voor het nieuwe land. Er zijn veel plannen geweest voor nieuw land ( tot en met het inpolderen van de Waddenzee) maar de grootste versie van Nieuw Land zijn wel de polders in de voormalige Zuiderzee. Lely bedacht dat al, na een grote overstroming in 1916,  en zo kwam er de Afsluitdijk en daarna alle Zuiderzeepolders. Wieringen, de Noordoostpolder, oost – en zuid Flevoland. En nee, de Markerwaard kwam er niet. Toen die discussie woedde zat ik nog dicht bij het vuur. Bij een informeel rondje bleek dat de toenmalige top van Rijkswaterstaat niet stond te springen om de Markerwaard in te polderen… de dijk van Enkhuizen naar Lelystad lag er toen al, alles was klaar voor de Markerwaard. Nou nee, toch maar niet. Het gebied bleef dus open. Met veel potentie zoals het nieuwe Schiphol…

Onderhand is natuur en milieu belangrijker geworden. Het Markermeer was zo ongeveer klinisch dood. En zo ontstond er een plan (Bos Kalis, Rijkswaterstaat, Natuurmonumenten) om een aantal eilanden aan te leggen in het Markermeer. De Markerwadden..

Inmiddels zijn de Markerwadden aan het ontstaan. En ontdekt door de vogels…zoals  10 000enden oeverzwaluwen…  vandaag 23 september (en morgen) mogen mensen er even kijken. Ik kon de uitnodiging niet weerstaan.

WP_20170923_005

Lelystad Bataviahaven inschepen, na een uurtje varen ben je op dat nieuwe eiland.

Waar je alleen op een paar zanddammen mag lopen, waar je al ziet hoe het wad ontstaat met korsten en geulen.

WP_20170923_021

WP_20170923_018

WP_20170923_034

 

Riet, moerasandijvie,  zandkool, … en een leuke uitleg van iemand die als projectopdracht heeft: Zorg dat er riet komt.

WP_20170923_042

Uitzoeken hoe je dat kunt zaaien, en waar je het zaad vandaan haalt. Zijn wijsheid haalde hij bij… de ontwikkelaars van de Noordoostpolder! En zo werd er een mix gemaakt van rietzaad van verschillende plaatsen (verschillende grondsoorten..) Uitzaaien en opkomen.. overvloedige regen, wegspoelen en weer aanspoelen, op de randjes van de poelen Gelukkig gaat het riet (als het er eenmaal is) vele wegen om zich te verspreiden.
En zo nog meer enthousiaste uitleggers van Natuurmonumenten, Rijkswaterstaat en Boskalis.

En overal dat grote materieel..

WP_20170923_057

Na een uurtje gaat de boot weer terug naar Lelystad; leuk om het van die kant te zien. Hurkende (?) persoon  bij de Houtribsluizen..

WP_20170923_061

Als tegenhanger van deze nieuwe ontwikkeling, de voorstelling van Prins te Paard op Schokland.   Schokland was een eiland in de  Zuiderzee, en belangrijk als baken voor de scheepvaart. Maar het zakte in, en het werd belaagd door de heftige stromen. Uiteindelijk moest Schokland ontruimd worden. In het theaterstuk zie je dat aankomen: de drie acteurs hebben steeds meer moeite om het agressieve water te controleren. Communicatie met de andere delen van Schokland wordt weergegeven door op een rad, zo’n weermiddel, te klimmen. Uiteindelijk is te zien dat de andere raderen in vlammen opgaan. Drama..

WP_20170922_013

Tegenwoordig is Schokland  opgenomen in het nieuwe land.  Het is nog steeds een eiland in die zee van polder.

WP_20170922_002 WP_20170922_010

Op weg naar de locatie, een wandeling van een half uur, tegen zonsondergang

Tussen beide activiteiten kampeerde ik op het veld van Natuurmonumenten in  Kraggenburg.   Ik realiseerde me dat ik er eerder was na een voorstelling van Prins te paard in het Waterloopbos.. Er was een heldere sterrenlucht, zo helder als ik hem bij mijn weten nooit eerder heb gezien. Ik zag de Melkweg…   en het werd erg koud die nacht. Gelukkig was ik  voorzien van dekentjes en andere verzetsmiddelen tegen de kou. Af en toe wakker worden in een stille nacht. En zo fijn ontwaken, met een hoop dauw, vogels en een lekker ontbijtje, met het vooruitzicht naar mijn bezoek aan de Marker Wadden…

 

 

 

 

.. en zo bezocht ik eindelijk Dresden, jaren nadat ik daar redelijk in de omgeving verbleef. Jena, Gera, Weimar.. We zaten een paar jaar met zomerkamp van de zweefvliegclub in die regio. En als je een dag niet ging vliegen maakte je een uitstapje. Dresden kwam er niet van; naar verhouding toch best ver. Zodoende stond het nog steeds ergens op een lijstje.

Deze zomer was er weer de Documenta in Kassel, en ik besloot de twee te combineren.

Dresden… een oude stad in Saksen. Al bij de voorbereiding kreeg ik de boodschap mee: Pruisen was van het Militär en Saksen was,  ook om zich daartegen af te zetten, voor de kunst, de muziek, de wetenschap… Meissen porselein…

En natuurlijk wist ik dat Dresden tegen het eind van de Tweede Wereldoorlog hevig was gebombardeerd, zonder enige reden. Lees Mulisch, het Stenen Bruidsbed.

Het centrum is  in oude stijl herbouwd, daarmee wordt het toch een beetje een reservaat. Maar ik genoot van het bezoek aan de gebouwen (de eerste dag dat ik er was regende het onophoudelijk..); de kerken, de Zwinger (een soort nep-kasteel, met rondom galerijen , gebouwen op de hoeken en poorten in het midden van elke zijde) waar in één vleugel het museum met fraaie kunst onlangs was heropend. Een prachtige collectie met o.a. Hollandse meesters; nog in onderzoek qua klimaatbeheersing en bebording etc. Of je als bezoeker even wilt meewerken aan dit onderzoek… De eerste aanblik: Gut , het lijkt wel het vernieuwde Rijksmuseum.. WP_20170811_001

In een ander hoekgebouw het museum met natuurkundige en astronomische instrumenten. Wat ziet het er allemaal mooi uit! Ik ben weer 50 jaar terug, bij mijn natuurkunde en sterrenkunde practicum aan de Leidse universiteit. Hier in Saksen staat de mooie uitvoering.

WP_20170811_012

WP_20170811_011

In dit museum ook prachtige scheepsinstrumenten, telescopen, hulpmiddelen voor ballistiek… ja, Saksen was niet militaristisch maar kennelijk was de instrumentatie voor de kogelbaan toch wel interessant..

Een rondleiding door het operagebouw leert me veel over wat er na 1945 is gebeurd. Ook elders in het gebied zie je borden met dank aan onze Sovjet vrienden, maar hier krijg ik er ook goede uitleg bij. Geen foto’s, alleen als je een licentie koopt. Ik kies ervoor om dat niet te doen, en dat is ook wel weer eens verfrissend. Geen wegduiken achter je camera. Als je googlet op Semperoper Dresden krijg je vast wel mooie plaatjes.

We beginnen in de beneden – foyer. Eikenhouten lambrisering, met gouddecoraties. Zou je denken! Vanwege de angst voor brandgevaar werd het geheel uitgevoerd in gips en beschilderd met eikenhout decor, en gouden decoraties. Twee jaar werk! Dat was ook het algemene thema van de herbouw: Arbeid was goedkoop, dus ook al het marmer op de hogere verdiepingen was nep. Arbeid was goedkoop en werkgelegenheid was belangrijk. Bij die vliegclub waar wij te gast waren, zo’n 8 jaar na de Wende, zeiden ze dat er vroeger werk voor je was als je van school kwam; in het nieuwe regime was dat niet meer zo en vertrokken de jongeren na de middelbare school naar Hamburg ofzo…

Maar wat een schitterend gebouw, die Semper Oper. We mochten even plaatsnemen op de bezoekersfauteuils, en zagen de proefneming met het brandscherm ter voorbereiding van het nieuwe seizoen. En het enorme podium met mogelijkheid om meer decors tegelijk op te stellen en per voorstelling te roteren.

De airco kwam boven uit de rugleuning van de stoelen.  “Dat is ook nieuw”; klimaatbeheersing geoptimaliseerd. In de oude versie was er geen verwarming. Was ook wel lastig vanwege de stemming van de instrumenten – en brandgevaar. Hoe werd het dan opgewarmd? Lichaamswarmte! De dag van een avondvoorstelling werden er een paar honderd militairen in de koude zaal gezet en daarna was de temperatuur zo aangenaam dat de dames in decolleté konden verschijnen…

Ik genoot ook van de Frauenkirche, na lange aarzeling toch herbouwd. Fraai. En nu een centrum voor vrede. Ik stak er een kaarsje op voor een vriend die ziek is. Hij gelooft er niet in en ik ook niet, maar wie weet…

De volgende dag was het stralend weer en kon ik heerlijk genieten van de stad in alle glorie, de rivier, de brug (met tramlijn in reconstructie)  en de andere oever waar geen oude gebouwen waren maar wel een centrum voor moderne kunst… een verademing.

De huidige tentoonstelling bestond uit de collectie van een maecenas. Fijn dat die nog bestaan.

En die zaterdag woonde ik een concert bij in de Marmerzaal van de Zwinger. Zauberflöte.. met klein orkest, verteller en 4 zingende solisten.

Buitenom naar de zaal, waar ruimte was voor ca 120 man publiek. Charmant. Uitzicht naar buiten, en een deur naar de kleedruimte waar je af en toe in een glimp zag dat er opgestapelde kratten stonden. Het hoort niet maar het maakt het zo menselijk…  Een mooie voorstelling. Helaas zongen de zangers met meer volume dan voor deze zaal geschikt. Maar  och… wat is het leuk om als onderdeel van je vakantie een concert te bezoeken. Dat doe ik pas sinds ik zelf viool speel. En ook hier waren de violen weer een voorbeeld voor mij.

 

 

 

 

 

Mijn tripje langs de Hollandse kust bracht me deze keer tot Tiengemeten. Maar het plan was groter (altijd fijn, een groter plan..) want het zou doorlopen tot Zeeuws Vlaanderen. Dat stukje Nederland dat vaak meer bij België lijkt te horen; met een rijke smokkelhistorie toch echt Nederlands. Een oude vriend van mij woonde daar en was als kind regelmatig behulpzaam om het aantal passagiers in de auto van Belgische klanten te verhogen zodat ze meer (boter enzo) mee mochten nemen. Hoezo België? Profiteer van je Nederlanderschap! Maar zo ver kwam ik nu nog niet; dat ga ik later dit jaar eens bestuderen.

Waar ik nu gebleven was? Die vrijdagavond na de Parade in Den Haag, op het terrasje van Bij Hem.

De volgende morgen uitgecheckt bij het fraaie Parkhotel, bagage mee naar mijn auto die keurig voor 24 uur geparkeerd stond in de Torenstraat, en richting Malieveld voor de tram naar Scheveningen. Aha, die trof ik dus al op de Kneuterdijk! Lijn 1 naar Scheveningen stopte vlak bij mijn favoriete Beelden aan Zee. Natuurlijk ook heerlijk om de zee even te zien… Het museum als vanouds een heerlijke omgeving met die  terrassen vol fraaie beelden en  zeezicht… en dat fijne licht! Deze keer een tentoonstelling van een Chinese kunstenaar over de beklemdheid van de mens in het Chinese regime. Zhang Dali zette zijn tag (zijn profiel) overal en maakte afgietsels van echte mensen. Die hij vervolgens opnam in installaties.  Zijn werkwijze werd op video vertoond. Niet echt prettig om jezelf in gips te laten afgieten (benauwd: met pijpjes om te ademen maar overigens geheel ingepakt..)  maar zijn geselecteerde modellen kregen er een voor Chinese begrippen aardig bedragje voor.

WP_20170708_021

De andere tentoonstelling , van Nero/Allessandro Neretti, toonde constructs en installaties die mij soms brachten tot herkenning

WP_20170708_012

Altijd fijn, Beelden aan Zee – en vooral de terrassen met zeezicht én het vervolg; een visje eten in een strandtent.

Terug met de tram naar de Kneuterdijk, auto opgehaald en richting Tiengemeten, mijn laatste etappeplaats van dit tochtje. Waarom het eigenlijk allemaal was begonnen. Deel twee ga ik vast ook weer daar oppakken..

De Zuid Hollandse Eilanden zijn (aan de oostkant – in het westen heb je altijd de zee..) niet echt inspirerend. Oud Beijerland, Nieuw Beijerland, … en dan de toerit naar de pont. Grote parkeerplaats, rugzak uit de achterbak (nog een paar dingetjes overladen) en een kaartje kopen voor de pont. Het retour is goedkoper voor leden van Natuurmonumenten…

WP_20170708_023

Op weg… En aan de overkant weet ik dat het naar de herberg / camping ongeveer 3 kilometer lopen is. Over de weg. Hee, je kunt ook over de dijk lopen… wel zo aardig. Uitzichten, maar ook details. Ik wen, na jaren, weer aan het wandelen met rugzak (deze keer maar 9 kilo, was meestal ca 13). Poids lourds, langzame gang, kijken waar je je voeten zet op die grasdijk… en dus muizengaatjes en afgekloven konijnenpootjes spotten.

WP_20170708_034

WP_20170708_037

De nieuwe tijd: ik app wat met mijn vriendinnen naar aanleiding van deze interessante vondsten – en mijn telefoon raakt al snel leeg. Oplader achtergelaten op de wal…

Van de dijk af bij een boerderij, weer terug ( zo lang mogelijk níet op de weg..) , een graspad, en dan kom ik bij de herberg. Als lid van de Natuurkampeerbewijs vereniging mag ik in de boomgaard kamperen (niet-leden : op de wei! )

En wat is het weer fijn om mijn lichtgewicht 1,6 kilo tentje op te zetten en ’s avonds mijn potje thee te maken op mijn mini gasje..

Een ontdekkingstocht voerde me naar een vogelkijkhut (helaas mijn kijkertje niet mee, ligt in de tent, morgen beter) en naar een merkwaardig gebouw. Dan ontdek ik dat Tiengemeten ooit een plaats was waar de schepen uit de Oost in quarantaine lagen. Eerst even afwachten. Besmettelijke ziekte? Wachten tot het over is. Ik loop een  paar mensen tegemoet die in het gebouw een tv programma gaan opnemen. Er zijn wat info-borden en zo krijg je een heel ander beeld van Tiengemeten dan dat landbouw-eiland dat je in gedachten had.WP_20170708_052WP_20170708_054WP_20170708_053

Etenstijd! De herberg is strak georganiseerd, als je er wilt eten moet je dat vooraf reserveren én je menu uiterlijk om 16.00 besteld hebben. Tja, ik had al zo’n vermoeden dat ik er misschien niet op tijd zou zijn, dus… vooraf uit het menu mijn keuze bekendgemaakt. Het is heerlijk weer. De dinergasten zijn besteld op tijdstippen rond 6 uur; reden van dit alles: de meeste  medewerkers wonen niet op Tiengemeten dus die moeten met de avondboot mee! Heerlijk genoten van het goed verzorgde eten (gans! ) en na een avondwandeling en een kop thee van eigen campinggas al vroeg te ruste .

Voor het ontbijt geldt hetzelfde: vooraf bespreken want anders is het niet te regelen. In de herberg zijn 6 kamers  (al lang tevoren volgeboekt) en ook campinggasten kunnen aanschuiven aan het ontbijtbuffet, maar het is allemaal heel kleinschalig en dus kwetsbaar.

Nog maar even terug naar de vogelkijkhut, nu mét kijker, en wat zie je dan veel meer! Ik ben geen ervaren vogelaar, doe wel al een paar jaar mee aan de tuinvogeltelling, maar zo in het wild… Tent afgebroken, (kindertjes van de buren weer vol verbazing dat het zo klein kan) , over de dijk naar de pont, rugzak achtergelaten bij het Bezoekerscentrum (aardige mensen) en nog een uitgebreide wandeling over de andere kant van het eiland. Als eerste bezoek ik het Speelnatuur park. Hier kunnen kinderen zich uitleven: bosjes, paadjes… ja dat had ik vroeger ook. Maar dan ook: watertjes met een boomstam erover, stapstenen.. en als topper de modderglijbaan! Zoals gezegd, mijn mobiel was leeg. Anders had ik nu de meest schitterende foto’s van moddergrijze jongetjes en meisjes kunnen laten zien.

De zon prikte al aardig en mijn zonnehoed lag op de wal, in de auto… bij de kassa van de natuurspeelplaats kon ik een fraaie pet scoren die mij in het vervolg van de wandeling goede diensten bewees. Mooi om een aantal kilometers te lopen en te genieten van de landschappen, de vogels, hier en daar een stukje cultuurgeschiedenis… Tiengemeten is de moeite waard, voor een paar dagen. Voor mij was deze 24 uur op dit moment genoeg. Misschien gebruik ik het weer als start voor mijn Tweede Helft Hollandse Kust.

Op de terugweg nog die pannenkoek scoren? Nou nee, alleen nog maar plaatsen in de felle zon. Rugzak opgehaald bij t Bezoekerscentrum en de pont terug naar de vaste wal.

En er gaat niets boven een veerhuis! Een beperkte kaart maar wel lekker zitten in de tuin, een tosti én mijn totaal lege telefoon weer een beetje peut, …

Passend eind van mijn tripje Hollandse Kust deel 1

Hopelijk nog deze zomer deel 2… van Tiengemeten tot Cadzand,