Die vrijdagochtend vertrok ik bij Duin- en Kruidberg, na nog een fijne wandeling over het terrein. Mooi gebouw, weggestopte nieuwbouw, schitterend landschapspark

 

Via secundaire wegen verder naar het zuiden. En zo tussen tuinbouwgebieden door kwam ik terecht bij Voorlinden, ook zo’n landgoed vlak achter de duinen maar nu bij Wassenaar.  Een dik jaar geleden werd het geopend. Een nieuw museum, op het landgoed dat ik al lang kende: het was in gebruik als opleidingscentrum van de PTT en die was in mijn jaren bij Verkeer en Waterstaat nog onderdeel van dat departement. Dus kwam ik daar wel eens. Vergeleken met Duin en Kruidberg een sober gebouw…

WP_20170707_062Rond de opening van het museum was Wim Pijbes er directeur, maar dat was al snel weer voorbij. Publiciteit hebben ze er in elk geval mee getrokken… Ik was er ook al in de week na de opening. Met de tuinen van Piet Oudolf toen: eenjarigen, grassen. En nu: veel meer vaste planten, maar nog wat na- effecten van de droogte.

WP_20170707_035

Een paar fraaie tentoonstellingen: De Tussentijd en That’s not me (Rodney Graham). De Tussentijd deed me denken aan een activiteit waaraan ik ooit deelnam. Voor als je tussen periodes in zit. Als de kloktijd er even niet toe doet. Algemene conclusie: dat is wel vaak het geval! Als je het wilt zien. En dat besef geeft dan ook ruimte voor nieuwe dingen.

Op de piano staat een muziekstuk: Das Fragment an Sich (1881) van  Friedrich Nietzsche; aan het eind staat ‘da capo’. Eeuwig te herhalen;  alle toetsen die niet in het stuk voorkomen zijn van de piano verwijderd. Moest even associëren met het vertrek van mijn eigen piano..

Boeddha in de spiegel; en op de grond een koperen onkruid.

That’s not me:

een kunstenaar die waarheidsgetrouwe, enorme foto’s maakte in lichtbakken. Heel interessant! Waar sta je eigenlijk zelf?

WP_20170707_049

 

WP_20170707_058

De grote Serra behoort tot de vaste collectie…

Dan naar Den Haag centrum, het Parkhotel, Molenstraat, waar je in het voetgangersgebied kunt doordringen door gewoon naar de palen toe te rijden. Dan gaan ze naar beneden.  De dichtstbijzijnde parkeergarage is een eind rijden maar hemelsbreed maar 100 meter lopen.. Die avond met de tram van nabijgelegen Malieveld naar het Westbroekpark: De Parade!!! Een heerlijke avond; ik was nog nooit op de Parade geweest maar het is, zo te horen in de rij bij de ingang,  net zo’n ons-kent-ons dingetje als Oerol of Buitenkunst. Even thuis raken. Een compact terrein met verschillende tenten voor voorstellingen en er tussenin eten, drinken, een draaimolen, een vrouw die rondfietst met appels.. Ik had drie voorstellingen geboekt. Te beginnen met Ellen ten Damme: Je veux l’ amour! Daar had ik me echt op verheugd, en het bleek nog meer dan dat. Super performance! Met nog een extra voor mij persoonlijk: in de begeleiding speelde Marieke de Bruin, de violiste die mij 3 jaar geleden in een workshop liet kennismaken met de viool; daar leer ik, dank zij haar,  nu al drie jaar op spelen.

En hup, door naar Jan Rot. U bent mijn moeder; een voorstelling die lang geleden door Joop Admiraal als solovoorstelling werd gespeeld. Bij tijd en wijle ontroerend..

Uurtje leeg voor de volgende geboekte voorstelling de Paradijsvogel…  Ik kies voor de voorstelling Boekentherapie. Klein publiekje maar een leuk verhaal: Het lezen van romans leert je het leven ook door de ogen van een ander te zien. Je wordt er wijzer van en minder monomaan. Er zijn mensen die je dat graag zou gunnen…

De Paradijsvogel (Oostpool) is een liederlijk uitbundige flikker. en meer dan dat; grensoverschrijdend, goor, provocerend… maar dan laat de acteur even zijn masker zakken. Ja, ik ben wel homo, maar… gewoon, met partner en kind in een doorzonwoning…   en dan het masker weer op en weer door met imponeren. En dat een paar keer op en af…  Genoten!

Terug met de tram naar Malieveld, de straatjes door, de Oude Molstraat met nog veel drukke kroegen, en dan in de Molenstraat  lekker even rustig gezeten met een biertje en een paar nootjes – Bij Hem. Niet zomaar een kroeg. Sloot wel aan bij de laatst act van de Parade..

Het wordt toch een stuk in drie delen…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.. dat deed ik vorige week, de eerste volle week van juli, met dat geweldig mooie weer.

Bergen aan Zee. Maar eerst Bergen Binnen, een dorp zoals zoveel, met standaard straten en pleinen vol horeca en standaard winkels. Maar loop je twee straatjes verder, dan is het een dorp waar de huisjes dicht op elkaar staan, in een wat rommelig patroon en in een verscheidenheid die maakt dat je er een warm gevoel bij krijgt. Een andere wijk staat dan weer vol grote huizen, karakteristieke villa’s, en ook dat is  een feestje. Er is een museum Kranenborgh met fraaie, deels lokaal geproduceerde kunst, met een mooie tuin waarin een kunstwerk dat de hele tuin in beweging kan zetten – als je durft. Er moet wel iemand aan een touw sjorren of op een schommel gaan schommelen…

Aan het eind word je uitgenodigd om je toegangsbewijs achter te laten.

WP_20170705_020

De zee… In Bergen aan Zee is er niet veel meer te beleven dan de zee. Bergen aan Zee bestaat  pas zo’n 100 jaar; voordien was er geen bebouwing maar kwamen  de bezoekers met een treintje uit Bergen. Zoals je nu nog kunt zien op Panorama Mesdag qua Scheveningen. Nu zijn er wat hotels en pensions,  een paar strandtenten  en één winkel, waar je dus best wat extra mag neerleggen voor de dagelijkse boodschappen. En een geweldige zonsondergang

WP_20170705_031

Volgende etappeplaats: Haarlem, waar ik in het Teylers’ museum op zoek ging naar de werkkamer van H.A. Lorentz, een beroemde Nederlandse natuurkundige die werkte van ca 1890 tot 1928, de Nobelprijs won samen met Zeeman en de naamgever was van het Instituut voor Theoretische Natuurkunde van de Leidse Universiteit ( warme herinneringen). Niet te vinden! Nog maar eens de site opgezocht: Ah , het is een theatrale rondleiding die een paar keer per dag wordt gehouden! Ik bof, er is nog een plekje vrij op de rondleiding van half vier. Het wordt leuk gedaan door twee acteurs die op een simpel niveau de theorie uitleggen: elektromagnetische krachten met een batterij, een magneet en een koperdraad in hartvorm.. de kromming van de ruimte /tijd met een theedoek en  een zwaar voorwerp.. WP_20170706_015

Ze creëren een samenzweerderige sfeer die je het gevoel geeft dat je stiekem getuige bent van leven en werken van Lorentz, waarbij Einstein ook nog even langs kwam als zijn maatje / beoogd opvolger ( “hij durfde niet!”) en de beroemde foto van de 5e Solvay conferentie hing aan de muur van de werkkamer, net als  aan de muur van de werkkamer van mijn ex (theoretisch natuurkundige) en inmiddels bij mijn zoon aan de wand. Een Belgisch industrieel die zo’n conferentie organiseerde…

Aan het eind van de rondleiding werd nog even de grote elektriseermachine aangezet:

WP_20170706_027

Het Teylers’ museum was al vroeg een verzameling voor kunst en wetenschap: tekeningen en schilderijen, fossielen, instrumenten,  een fraaie bibliotheek.  En die periode dus ook een rustige plek voor Lorentz om er te werken.  Zo rustig als de buitenplaatsen in het Hollands duinlandschap. Dus na mijn bezoek aan Teylers’ liet ik me verwennen in zo’n fraaie buitenplaats: Duin-  en Kruidberg in Santpoort, dat kennelijk eigendom was  / is van de ABN/AMRO. Ik trof een glas in lood raam aan dat verwees naar een voorganger.

Het is een hotel  en conferentieoord. Om het rendabel te maken als zodanig moesten er kamers en zalen bij. Binnen leidt dat tot verwarring en verdwaling, maar als je buiten kijkt ze je hoe prachtig de uitbouw is weggewerkt! Een ondergrondse gang legt de verbinding

WP_20170707_015

 

 

 

 

WP_20170707_012 en rond de nieuwe hotelkamers  is een heuvel gemaakt; de kamers krijgen daglicht van een paar patio’s.

Een prachtig park eromheen..

WP_20170707_021

 

Wordt vervolgd, van Santpoort naar Tiengemeten.

Bericht van mijn dochter: Kleindochter (12) heeft een workshop gedaan in een naaimachinewinkel, ze vindt het leuk en het smaakt naar meer. Dus oma’s naaimachine van zolder gehaald, maar we komen er niet mee uit… Kan je komen helpen?

Een zondagmiddag aan de slag met de dames: de Husqvarna van oma staat inmiddels klaar. Dat ding is minstens 50, misschien wel 55  jaar oud! Mijn moeder had nog heel lang een handnaaimachine, waarbij je rechterhand aldoor aan het slingeren was. Een trapnaaimachine was wat luxer: de naaimachine in een tafel ingebouwd en met je voet hield je de beweging gaande.

Ik weet nog dat ik bij de naaicursus die mijn moeder volgde af en toe meeging en tussen de bedrijven door ook het nodige opstak. Ik denk dat zij in die tijd die nieuwe naaimachine kocht. Een superdeluxe elektrische machine met allerlei extra snufjes. Ik kreeg haar handnaaimachine.. en kocht rond mijn 20ste een elektrische via de PMC, de Premie van de Maand Club van Albert Heijn. Die was een stuk eenvoudiger dan die van mijn moeder..

Welnu, die zondagmiddag eerst maar eens de machine schoonmaken en smeren. De schroevendraaier erbij en lekker alles slopen, stof en vastgelopen draadjes verwijderen..  en dan weer in elkaar. O, toch wat teveel  gesloopt.. hoe zit dat nou met dat spoelhuis? Drie schroefjes, in perfecte 3x 120 graden verdelen ze de cirkel, maar die is niet overal gelijk… Simpel: doe een poging en probeer. De eerste versie deed de naald vastlopen. 120 graden draaien dan? Ja, opgelost! Dochter ging nog even een flesje naaimachineolie scoren. Alle smeerpunten ingevet, alles weer gemonteerd, proeflapje.. O, je moet eerst de onderdraad naar boven halen, en dan de  beide draden naar achter houden… de oude praktische wijsheden komen vanzelf weer boven. De kleindochters maken stiksels, beoordelen de draadspanning en stellen die bij, gaan de hoek om (naald in de stof, voetje omhoog, kwartslag draaien, voetje weer omlaag – logisch eigenlijk) en proberen de siersteken van oma’s machine. Geprogrammeerd – maar op de manier van een draaiorgel. Mind you.. een 55 jaar oude  machine! De meest recente naaimachine zal wel op een andere  manier geprogrammeerd zijn. We fantaseren over de volgende producten; een gymtas lijkt het best haalbare  als eerste project!

 

Zo word je door de gebeurtenissen van de dag weer eens teruggeworpen op de vraag: Hoe was dat dan, opvoeden?

Mijn dochter beklaagde zich ooit  eens: “Maar ik ben ook helemaal niet opgevoed”…  en dat klopte gelukkig met mijn idee over opvoeden. dat is gewoon: leven!

En uit een andere zeer recente mailwissel:

“Ik kan niet zeggen dat ik veel last heb gehad van gebrek aan privacy…ik wilde jou zelf ook wel graag vertellen wat ik meemaakte. Je veroordeelde niet snel iets, dat is belangrijk denk ik.”

Zou opvoeden niet gewoon gaan over ‘in gesprek blijven’ – en een voorbeeld zijn? Met alle betrekkelijkheid van dien,..

 

 

 

 

Vandaag de Dag van de Bouw. In Arnhem, de plaats waar ik pal naast woon en die mijn stad is.. zie ik een paar objecten figureren in de presentaties.  In mijn favoriete Arnhemse medium Arnhem Direct: dat overigens in de problemen is vanwege hardnekkige trollen.  De Jansbeek als bezoekbaar object interesseert me bovenmate omdat ik zelf aan een beek woon (de Rozendaalse Beek), een van de vele beken die op de Veluwe ontspringen en uitlopen in de Rijn , de IJssel of het Randmeer. Bovendien is het project ‘Jansbeek bovengronds’ een mooi alternatief voor de eerdere Rijnboogplannen met haven. Daar is nog eens een referendum over geweest, waarbij de keus was tussen verschillende havens, maar in alle gevallen een haven. Ik als niet Arnhems ingezetene maar wel zeer betrokken sinds ik in deze regio woon en werk (1994) was gefrustreerd omdat ik niet mee mocht stemmen. Toch eens over nadenken hoe je met referenda  om kunt gaan t.a.v. de betrokken buurgemeenten… Bij dat referendum was er dus de keus tussen drie varianten van haven, maar géén haven was geen optie. Als alternatief werd ‘de Jansbeek bovengronds’ gepromoot; de opkomst van het referendum was laag. En je kon er dus niet zoveel mee. Maar die Jansbeek…. Nou ja, in de huidige realiteit is het Kunstencluster (na Rozet als het Cultuurcluster)  komen te vervallen. Het onderdeel Filmhuis krijgt een eigen pand, het museum wordt vernieuwd en uitgebreid… de haven komt er niet, maar wel de Jansbeek bovengronds! Nog een heel  project..

Maar deze keer koos ik, in het kader van de Dag van de Bouw,  voor het bezoeken van de openstelling van (de herbestemming van) het kantoorgebouw aan het Gildenmeesterplein, het oude  Rijkskantoorgebouw waar ik werkte van 1994 tot 2000. Het is een kantoortoren van  18 verdiepingen waarvan de meeste werden gebruikt door Rijkswaterstaat. De twee laagste verdiepingen zijn veel groter; het verhaal gaat dat het gebouw ooit is ontworpen als huisvesting voor alleenstaanden met gemeenschappelijke voorzieningen in die laagbouw…

Als (bij nader inzien?) kantoorgebouw had het pand zijn beperkingen maar ik  heb er met plezier een aantal jaren op de achtste etage gebivakkeerd, en bij visites aan andere kamers genoten van steeds weer wisselende uitzichten over de stad, de Veluwe en de rivieren (en een vrij lelijk uitzicht over een industriegebied… ).

Rijkswaterstaat verliet het gebouw een paar jaar nadat ik er was vertrokken; sindsdien stond het leeg. Op zeker moment kwam ik, in het Arnhemse ontwikkelaarscircuit,  een paar mannen tegen die antikraak in MIJN pand zaten!  Hun thema was Duurzaamheid en dat klopte met wat ik in die tijd als belangrijk thema had. Ik heb daar ruim een jaar  als vrijwilliger gewerkt en in die periode kwamen er veel alternatieve ontwerpen voor het pand aan de orde (ook studie-opdrachten van studenten van de HAN, de Hogeschool Arnhem Nijmegen). De meeste ontwerpen:  Terug naar de oorspronkelijke woonbestemming, maar gecombineerd met ruimte voor kleine (maatschappelijke en milieuvriendelijke) ondernemers,  en een wijkvoorziening waar men elkaar kan ontmoeten en waar plaats is voor instapwerk. Plus een energie neutraal ontwerp, met benutten van hemelwater voor moestuinen in serres en  … nou ja, al met al heel ambitieus. In die periode was het niet te realiseren vanwege de nog hoge prijs van de eigenaar en nog niet echt de lust tot hergebruik van gemeentewege. Ja, een mooi plan…

Wat fijn dat het nu zover is. Oké, wat minder ideaal, maar toch A+ qua energiegebruik, verdiepingen voor studenten met zelfstandige units én groter dan de 12 vierkante meters die in mijn tijd de norm waren, verdiepingen voor short stay internationale studenten met gedeelde voorzieningen, en op de eerste ( zo’n grote laagbouwverdieping) zelfs zes vijfkamerappartementen. Met een binnentuin. En zonnepanelen op het dak van de laagbouw. Overigens was vroeger op die verdieping het Berichtencentrum gevestigd, met een aparte ingang. Een crisiscentrum, in principe bedoeld voor hoogwater. Onafhankelijk functionerend van het kantoorgebouw, want het moest bij nacht en ontij gebruikt kunnen worden. En dat heb ik gezien, januari 1995! De rivieren stonden hoog, delen van de Betuwe moesten worden ontruimd. Onze pas binnengekomen collega’s uit Zwolle (fusie Arnhem /Zwolle per 1-1- 1995) werden meegetroond naar het Berichtencentrum  – en ze waren in één keer overstag! Tjongejonge… dat is geen kattenpis.

Fijn dat het gebouw nu eindelijk binnenkort de nieuwe bewoners kan verwelkomen. En het is al zoveel vrolijker dan vroeger! Allemaal gekleurde vlakken aan de gevel; tussen de ramen die nog alleen op kierstand open kunnen. rws_toren_a.i (1)

… een boekpresentatie van Steffie van den Oord.

Vandaag, 6 mei, presenteerde Steffie haar nieuwste boek. Ik ken Steffie van een cursus Oral History die ze gaf voor de HOVO (Hoger Onderwijs voor ouderen )  in Nijmegen. En ze was het weer helemaal!

WP_20170506_009

Die cursus was (zonder dat dat vooraf was gemeld in de HOVO catalogus) tevens een uitdaging om ook zelf een interview af te nemen bij een oud mens, en daar ook een productie van te maken. Gedaan! En met plezier. Natuurlijk: een oudere zweefvlieger geïnterviewd. Wat kwam er veel informatie uit 2 x 3 uur…

Officiële geschiedenis is meestal geschreven vanuit de positie van de machthebbers / het openbaar bestuur. Het verhaal van ‘gewone mensen’ vult dat officiële verhaal aan, of geeft zelfs een andere visie op de gebeurtenissen. En hoor je ze niet uit, die oude mensen, dan gaat de informatie voorgoed verloren.

Vandaag, bij de boekpresentatie van Honkvast, voelde ik me alsof ik weer bij Steffie op de cursus zat. Het onderwerp van Honkvast is: oude mensen die al zo ongeveer hun hele leven in hetzelfde huis wonen, en hoe hun leven is, hoe ze zich handhaven… We kenden al het boek Eeuwelingen, dus een mogelijk resultaat van Steffie’s  interviewtechniek die we in de cursus leerden hadden we al gezien. Bij Dekker v.d. Vegt in de Marikenstraat in Nijmegen (op zich al een belevenis) was het een drukte van belang. Een aantal geïnterviewde ouderen met hun familie, en voor sommige geïnterviewden alleen hun kinderen omdat ze zelf niet meer konden komen. Indrukwekkend: de zoon van een Italiaanse mijnwerker. Hij heeft nog nooit het recept van de pastasaus van zijn vader gekregen..  Het decor van de dag paste er zo mooi bij…

WP_20170506_006

Bloemetjesbehang, met een koekoeksklok, een schilderijtje met gemberpot (zo een heb ik ook nog staan) en een schaarlamp.

Steffie, met haar onvolprezen interviewtechniek, ondervroeg ter plaatse een aantal hoofdpersonen. Een zanger bezong zijn liefde voor Nijmegen. Het ging over plaatstrouw, weet je wel…

Dekker v.d. Vegt ligt op de benedenverdieping van de Marikenstraat, bijna aan het eind. Aan het eind,  op een pleintje op de bovenverdieping is een tweedehands boeken- en platenmarkt. Daar vond ik het perfecte cadeautje voor Steffie: een dichtbundel Wat woont u hier mooi… met een foto van een ooievaarsnest.

Geschiedenis… zoals Steffie het beschrijft is het een levend en menselijk verhaal. In een ander boek ook hard en bloederig (de vrouw met de bijl..moordende vrouwen) maar dat is gelukkig al over een verder verleden.

Het nieuwe boek is nu veel in de media; inclusief een documentaire over een van de honkvaste personen uit het boek.

Maar het boek blijft nog wel even in de winkel…

Goede promo-campagne, maar terecht, voor een boek dat het waard is.

Veel belangstelling Bij Dikker vd Vegt, van alle leeftijden..

WP_20170506_003

Zo’n vraag, van mijn goede vriend A, per sms gesteld, daar moet ik meer van weten. A en zijn vrouw R zijn niet oorspronkelijk Nederlanders ( maar nu al een hele tijd wel…) , hij is hier al zo’n jaar of 25. Ik bel m maar eens even.

Hij is z’n DigiD kwijt; had er ooit een maar de laatste jaren was alleen het speciale DigiD in gebruik waarmee hij machtiging gaf voor de belastingaangifte. Maar nu is zijn DigiD binnenkort nodig voor een aantal belangrijke transacties in zijn leven / werken. Dus… DigiD plus wachtwoord kwijt, maar ook zijn computer is buiten werking. Ik wist dat die oud is, en dat de software waarschijnlijk niet meer wordt geüpdate.

Ik moet denken aan de recente berichten over de overschatting van de burger. A. spreekt best aardig Nederlands, is intelligent en weet veel over de organisatie van de Nederlandse samenleving. Maar toch blijft hij min of meer een vreemdeling. Zijn echtgenote is hier een jaar of 5 en voor haar geldt dat nog veel sterker.

A. heeft een periode van ziekte achter de rug, maar een paar maanden geleden werd het ineens een stuk heftiger: Kanker.

Wat ik daar zie gebeuren stemt me niet vrolijk. Gelukkig is A. mondiger dan zijn behandelaars vermoedden… ‘stomme Turk’ zal alles wel slikken. Nou nee; A. heeft zich goed geïnformeerd op Internet en sinds ze dat weten  wordt hij meer serieus genomen.

In vergelijking met de gemiddelde burger…  Het feit dat je allochtoon bent zet je op achterstand, in zijn geval wordt dat gecompenseerd door zijn intelligentie / hogere opleiding én het feit dat hij  hulp kan inroepen buiten zijn eigen systeem.

Hun computer doet het niet maar hun wifi wel… dus ik ga met mijn laptop naar hun huis en naar http://www.digid.nl. Als we vastlopen in de procedure bel ik even naar het contactadres. “Ik vraag een DigiD aan voor een vriend  en…”.. Competente dame! “Zit hij naast u, mag ik hem dan even aan de telefoon? ” Verificatie! Zij geeft een technisch advies voor het temmen van de procedure. En het lukt!

Check, dubbelcheck… Hulptroepen wantrouwen, een SMS én een snail mail brief aan het postadres…

Wij vinden dat wel geruststellend. Een DigiD geeft ongekende mogelijkheden; dat moet zo goed mogelijk geverifieerd worden. Je weet maar nooit wie zich van je identiteit meester maakt. Met bedrog hebben we ook genoeg ervaring, al zonder identiteitsfraude.

Voor iemand afkomstig uit een samenleving waar de overheid een totaal andere positie heeft zijn er nog meer associaties. En sommige overheden hebben een lange arm…