… Eerder  (Licht in de duisternis..) schreef ik over de frustratie over de werking van een lamp op zonnepaneel. Mijn welkomstlichtje op zonnepaneel werkt als de zon schijnt, maar in periodes met weinig licht (als je het nét zo nodig hebt) kan je het vergeten, dat lampje dat aanfloept op de beweging van je aankomst.

En toen ik nog eens boos, verwijtend,  naar mijn lampje keek – realiseerde ik mij dat daar pal naast, de Rozendaalse Beek stroomt!

Die beek stroomt daar zomer en winter, dag en nacht, en tot voor een jaar of tachtig waren er op het traject van het kasteel tot aan de IJssel enkele tientallen watermolens! Korenmolens, waterkracht om een wasserij of een drukkerij op te laten draaien…

Ik weet er nu nog één, in het centrum van Velp, bij het restaurant de Watermolen. Die wekt dus geen energie meer op. Die hangt er alleen nog maar als ornament.

Waterkracht op de schaal van een beek is uit de mode. Bij waterkracht denken we al gauw aan enorme stuwmeren die de natuur en cultuur verwoesten. Maar het lijkt mij een super idee, het opwekken van elektriciteit op waterkracht voor kleinverbruik! Wat ik me voorstel is een klein molentje in de beek, dat een batterij oplaadt en waarmee ik dan bijvoorbeeld dat welkomstlampje kan laten branden. Maar misschien ook een stuk gereedschap? In elk geval los van het lichtnet. Dat is de uitdaging.

Ik vroeg het Waterschap dat de beek in beheer heeft of ze aan  een project zouden willen meewerken. Hmm… ligt wel ingewikkeld qua vergunningverlening: de waterafvoer moet onbelemmerd zijn en de vissen mogen niet vermalen. Maar Waterschap Rijn IJssel wil wel studenten te woord staan…

Gisteren had ik vier studenten op bezoek van de Hogeschool Utrecht; daar is het fenomeen Quest project een onderdeel van de opleiding. Daar heb ik mijn idee ingediend, – en het is geaccepteerd! Dus die vier studenten kwamen even met mij overleggen over de probleemstelling en het Plan van Aanpak, en de situatie ter plaatse opnemen.

Het was interessant om samen uit te zoeken wat een geschikte en haalbare probleemstelling zou zijn. Die gaat dus over dimensies, een partij rekenen aan krachten en energie-opbrengst, beschikbare  technieken, maar ook over de voorwaarden van de vergunningverlening.

En zo zijn we straks  zomaar twee vervolgprojecten verder voordat ik een werkende mini-waterkrachtcentrale heb,  die ook getoetst is op vermarktbaarheid  Raar woord. Of je dat dingetje kunt verkopen aan andere gebruikers. Mensen die wonen aan stromend water, of een apparaat dat je meeneemt naar Frankrijk en daar in de beek / het riviertje hangt om je potje op te koken? Maar dat is nu eenmaal  innovatie – iets bedenken, belemmeringen wegnemen met de vraag hoe het wél kan, een prototype bouwen, netwerk ontwikkelen…

Wat een leuk project!

 

 

 

Tja, – hoezo Toertje Hollandse Kust?

Ik was gebleven bij Tiengemeten, een eilandje in het Haringvliet. Als we het echt over Hollandse kust hebben mag het volgende eiland Goeree-Overflakkee nog meedoen. Maar daarna wordt het toch echt Zeeland.

Mijn interpretatie is dus meer: de Nederlandse kust. Waarmee het eindpunt zomaar te vinden is in het Zwin… een dichtgeslibde vaarroute naar Brugge en gelegen op de grens tussen Nederland en België.

Ik had eenvoudigweg de dammenroute kunnen volgen – en over de Westerschelde heb je dan even een probleem want daar is geen dam. Zelfs de pont van Vlissingen naar Breskens is voor automobilisten opgeheven. Sinds daar de toltunnel is: de Westerschelde Oeververbinding. Een ingewikkelde afweging: die tunnel moet ‘uit kunnen’ dus alternatieve routes afknijpen.

Maar daarover later.

Die dag reed ik naar Goeree-Overflakkee. Er was veel oponthoud want de A59 rond de driesprong was in onderhoud. Een van de takken dicht. Niet de mijne (had ik uitgezocht) maar toch. Aangekomen op Overflakkee de eerste de beste eettent; net zo standaard als overal. Maar toch fijn om even te kunnen opladen.

Dan verder het eiland over. Een fijn landschap… ik banjer er wat rond (per auto kan je ook banjeren), ga naar Stellendam, een vissershaven met veel lekkere restaurantjes,

WP_20180721_001

met actiegroep tegen het verbod om kleine vis terug te gooien,

WP_20180721_003

bezoek Goedereede met het havenhoofd. Daar was vroeger de haven en er is het nodige te zien ter herinnering aan dat verleden.

WP_20180721_012

en een beeldje van hoe het was; je ziet als achtergrond de verzande vaarweg

WP_20180721_009

Dan ga ik door naar Schouwen-Duiveland, via de Brouwersdam. De Brouwersdam is nu  een aaneenschakeling van stranden. Hoezo ‘dam’? Dat beeld is allang weg. Natuurlijk ga ik er ook even lekker in een strandtent zitten loungen…

En dan vind ik in Scharendijke een heerlijke boerencamping. Er zijn kippen, eenden en een pauw, maar even doorvragen aan de campinghoudster wijst uit dat ook een aantal hectaren land nog door haar worden bebouwd.

Ook zij is gewend aan alleen reizen en kent de charme ervan. En zij is inmiddels door de liefde verbonden aan Afrika: zij en haar Gambiaanse partner hebben nu twee huizen; hier én daar. Dat maakt het leven ingewikkeld maar ook rijk. Eten doe ik die avond luxueus in de Zeilclub van Scharendijke. Vis natuurlijk.

De volgende dag rijd  ik heel Schouwen Duiveland door naar Ouwerkerk: de plek waar het laatste gat werd gesloten na de Watersnoodramp in 1953. Het dorp is stil, deze zondagmorgen; iedereen is naar de kerk..

WP_20180722_011

En de waterhoogte van 1953 staat nog op het huis.

WP_20180722_002

WP_20180722_005

Daar werden 4 caissons afgezonken, en in die caissons is een paar jaar geleden het Watersnoodmuseum geopend. Voor mij als oud- Rijkswaterstater (1981-2000) een bijzondere ervaring. Veel van wat er te zien is was mij natuurlijk bekend  maar in de tentoonstelling is het op menselijke maat weergegeven en dat maakt het toch weer emotioneel. En – even technisch bekeken – een goede weergave van de huidige ideeën over zeespiegelrijzing en dus de volgende stappen. Buiten het museum kan je leuk wandelen, en en passant  het ‘dijkmuseum’ bestuderen.   Op de dijkhelling is een collectie dijkbekledingen aangebracht met toelichting van wat er positief / vernieuwend aan was en waarom het toch weer is achterhaald.

WP_20180722_013

Overigens wel een leuke ontmoeting met een andere bezoekster: medewerker van de hogeschool Van Hall (Leeuwarden) /  Larenstein (Velp) . Zij was OR lid dus wist veel over de fusie en dat herkende ik dan weer uit mijn RWS tijd.

Dan over de Zeelandbrug: Schitterend! Voorzover ik weet nog nooit overheen gereden. Als oud RWS kozen we natuurlijk altijd voor de Oosterscheldekering..

En dan loop je nog eens zomaar tegen een sluis aan – zoals er zo vele zijn in dit gebied.  Vol met zeilend recreatieverkeer, en de Nederlandse en Franse fietsers staan te wachten en zijn zeer belangstellend naar de uitleg van wat er gebeurt.

WP_20180722_027

En dan op naar Vlissingen, waar ik een hotelkamer heb gereserveerd met zeezicht. Niet veel slapen, die nacht! Ik struin de boulevard af, drink wat bij de Gevangentoren en eet wat, ergens meer naar het westen. Op de boulevard staat een beeldje van een leerling van de Zeevaartschool (die aan de boulevard in Vlissingen was tot 1988) . Ik maak er foto’s van omdat mijn oude, inmiddels overleden  buurman zo’n leerling was. Als ik thuiskom zal ik de foto’s aan mijn buurvrouw, zijn weduwe laten zien. Zij ging als 19jarige regelmatig bij hem op bezoek in het weekend… hun oudste kind is daar gemaakt.

WP_20180722_047

Een fantastische zonsondergang.

WP_20180722_066

Ik heb de hele nacht genoten van de voorbijvarende schepen. De volgende morgen struinde ik nog even de  Walcherse kust af: Zoutelande ( van het liedje), Westkapelle met de zeedijk die ineens uit het strand oprijst,

WP_20180723_020

Veere de vestingstad… en dan naar de Westerscheldetunnel. Ik heb tunnelvrees, het angstzweet slaat me uit, ik moet na de tol nog wat drinken en mijn gewone bril bij de hand leggen… er is nog een heel stuk bovengronds, een sprongetje omhoog, en dan met een ferme duik de tunnel in.

Wat is hij móói! Zo ruim en goed verlicht; ik voel me veilig. Na een paar minuten krijg ik een oproep op de autoradio dat er een ambulance met een spoedopdracht  gaat inhalen.  “Blijf rechts rijden en laat de ambulance passeren”.  het voelt een beetje Big Brother  maar dat is toch wel een goed idee.

Natuurlijk ga ik alsnog langs Breskens… jammer dat die pont alleen nog voor voetgangers en fietsers is. Toch zal hij zijn sociale functie nog behouden. (Lang geleden hoorde ik van een studie naar de sociologische aspecten van de Zeeuwse ponten: waar een tijd een pont lag zag je huwelijken in de kerkelijke – en later bevolkingsregisters; daten deed je met de jongens / de meiden aan de overkant.)

En dan IJzendijke met een mooie geschiedenis. Hier in Zeeuws Vlaanderen waren de Spanjaarden nog lang een sterke macht. Een beeldje met een schakende Spaanse machthebber..

WP_20180723_032.jpg

Dan naar Sluis waar ik het niet kon vinden (erg druk) en uiteindelijk tot rust op weer net zo’n fijne boerencamping in Retranchement. Met het Zwin onder handbereik en Cadzand als drukke badplaats. Het Zwin is prachtig en rustig, en ook een natuurgebied. Bij de monding een interessant strand met veel verandering onder invloed van het getij

WP_20180724_012

.. en wat verder landinwaarts een begroeid landschap waar je in principe niet in mag, Artikel 461 strafwetboek, maar och… als je de natuur niet verstoort.. “Niet beschadigen of verontrusten”

WP_20180724_005

Na een extra dag lummelen reed ik terug naar huis, langs de zweefvliegclub in Axel  (EZAC) waar niemand aanwezig was,

WP_20180725_002

en daarna langs de fraaie vestingstad Hulst. Daar is het aan de Markt goed toeven , de kathedraal is lief en de rondwandeling langs de vestingwerken indrukwekkend.

WP_20180725_006

WP_20180725_007

Huisjes tegen de vestingwal aan gebouwd..

Tijd om naar huis te gaan. Al met al heb ik deze 2 toertjes een aardig beeld gekregen van de Hollandse, nee, Nederlandse kust en wat daar rondom zo te beleven valt.

De grens tussen land en water.

Die brengt veel teweeg. Een mens kan 70 worden maar toch is er in eigen land nog wat te beleven.

 

 

 

 

Onlangs overleed mijn ‘collega-oma’. Een sterke vrouw van 84… een halve generatie ouder dan ik. Ze had haar 80ste verjaardag nog groots gevierd, gelukkig. Haar conditie was de laatste jaren achteruit gegaan, haar wereld was klein geworden. En sterk afhankelijk van de mantelzorg van haar kinderen.

Het afscheid werd druk bezocht: een grote familie maar ook veel vriendschappelijke contacten, sommige al van lang geleden. Neefjes en nichtjes, de volgende generatie, en vrienden ván die volgende generatie, die haar kenden als de moeder van hun vriend/ vriendin.

Vanwege de RK signatuur waren er veel katholieke elementen in de afscheidsrituelen, maar er is tegenwoordig  ook ruimte om dat op je eigen manier in te vullen. Een vrouw leidde de ceremonie. Geen eucharistie. Dan kan dat. Want voor een eucharistie heb je een priester nodig en daar zijn geen vrouwen bij. En de nodige kritische noten, want T. was geen slaafse volgelinge… Ruimte voor familieleden om iets te  zeggen.. waardoor het beeld bij de aanwezigen weer wordt ingekleurd. O ja, zo was zij. O, dat wist ik niet van haar.

Dit is ook de tijd dat mijn generatiegenoten besluiten om hun 60ste, 70ste verjaardag al dan niet uitgebreid te vieren, of hun 40- of 50jarig huwelijksfeest (of 25, maar dat is het tweede-kans huwelijk..). Binnenkort ben ik ook aan de beurt. “Heb je daar dan zin in?”  vraagt degene die zich daar niks bij kan voorstellen.

Maar waarom zou je het vieren en herdenken van je leven uitstellen tot het moment dat je er niet meer zelf bij bent? Zo’n kroonjaar is toch een mooie aanleiding om met vrienden en familie de oude verhalen op te halen, maar ook om te feesten, met zang en dans et cetera, terwijl je zelf nog kunt meegenieten. Dat neemt niet weg dat er ook gevierd mag worden bij je dood…

Ik doe de witte bonen uit de pot in een vergiet en spoel ze grondig af. Eh… A. !  een vriendin van al jaren her, via onze mannen en hun werk. We scheelden een jaar of wat in leeftijd dus ook in generatie van onze kinderen, zodat hun dochter mooi op ónze kinderen kon passen. Af en toe aten we bij elkaar, al dan niet in grotere gezelschappen. Ik zag A. bij zo’n gelegenheid  de peulvruchten uit de pot afspoelen ‘omdat er van alles in de omringende saus zou zitten’. En sindsdien doe ik dat ook…

Vanavond maakte ik een bonenschotel: veel groente, gehackt van de   vegetarische slager , een geroosterde boterham erbij .. en dus bonen uit een pot. En ik moest ineens aan A. denken. Zo denk ik bij het wisselen van mijn tweepersoons dekbed aan een tijdelijke amant die daar een handig truukje voor had. En bij het snoeien van een bepaalde struik weer aan een ander persoonlijk gegeven advies, en als het gaat over kippenlevertjes… die kan ik niet meer eten sinds het deskundig advies van mijn inmiddels allang overleden nicht die promoveerde op residuen van medicijnen in vlees.

Als je 70 wordt heb je veel vaste gewoontes waar je meestal niet bij stil staat. Zinnig? Och je leeft ermee, en blijkbaar geeft het je geen nadeel. Als je je er al van bewust bent. Maar bij sommige gewoontes weet je waar ze vandaan komen; je ziet even die persoon voor je en het voelt goed en logisch – of je realiseert je dat je dit beter kunt loslaten omdat het alleen maar een  gewoonte is geworden die geen toegevoegde waarde heeft.

Eh.. van die bonen weet ik het niet, het voelt niet verkeerd en het kan geen kwaad.

Niet bij elke associatie met een voorbeeldpersoon voel ik die behoefte maar… mooie aanleiding om A. weer eens te bellen.

Het geheugen – een raar ding. Blij dat ik het nog heb…

 

 

 

 

 

 

 

Een paar jaar geleden was ik in de winter ( nou ja, tweede helft maart dus het was alweer normaal licht, maar er lag nog wel een meter sneeuw) in Noord Noorwegen. En dat wordt dan toch wel een verslaving, die helderheid, het Noorderlicht ( toen niet gezien maar het had gekund)  en waarom mensen daar eigenlijk wonen? Kortom, de cultuurvraag.

En zo vertrok ik 13  februari naar Finland. Op de milieuvriendelijke manier: met de trein naar Travemünde en dan met de veerboot naar Helsinki, 29 uur varen.

WP_20180214_017

Op de ochtend van 15 februari, tussen het drijfijs…

WP_20180215_005

Helsinki is een stad met cultuur: veel musea, en een mooi muziekgebouw met veel concerten. Ik bezocht er twee: een (gratis) nazit van het HPO in de foyer met een kamermuziek bezetting voor de 1e van Mahler en een echt concert van het Radio Symfonie Orkest met o.a. Strawinski en Chopin.

Museum Kiasma

WP_20180215_032

WP_20180215_049

Kathedraal

WP_20180215_067WP_20180215_073

Nazit door HPO-Club, in de foyer van het Muziekgebouw. Mahler 1 in kamermuziekversie

WP_20180215_092

Orthodoxe kathedraal

WP_20180216_009

Bij de haven; drijvende zwembaden met saunagangers

WP_20180216_012WP_20180216_027

Concertzaal voorafgaand aan optreden Radio Symfonie Orkest

WP_20180216_040

Pauzedrankje met snack besteld?

WP_20180216_050

Natuurhistorisch Museum

WP_20180217_006

Mooie presentatie over uitwerpselen van verschillende dieren…

WP_20180217_013WP_20180217_014

Finlandia Hall (Aalto) met bevroren meer er achter

WP_20180217_048WP_20180217_049

Hal van het station van Helsinki; hier werd ooit een officieel bal gehouden, vernam ik in het Nationaal Historisch Museum. Hetzelfde gebouw?

WP_20180218_003

Met de trein naar Tampere; de kathedraal

WP_20180218_008

Ook hier worden oude fabrieken hergebruikt voor kunst, cultuur en horeca

WP_20180218_018

Kaleva kerk, op een heuvel in een buitenwijk

WP_20180219_012

Poolschoenen gescoord met goed profiel (geen spikes meer nodig) en een lekker wollen vachtje

WP_20180219_051

Dan naar Lapland: de nachttrein van Tampere naar Rovaniemi. Mijn slapie was een vrouw uit Tampere die 5 weken in Lapland ging werken als wildernisgids. Auto op de trein en vanaf Rovaniemi nog 200 km naar het noorden rijden.

WP_20180219_054WP_20180220_005

In Rovaniemi was het -23; het Arktikum is een mooi gebouw met interessante collectie

WP_20180220_015

Mijn appartementje lag aan de rivier; ’s avonds nog even een wandelingetje op zoek naar het Noorderlicht…

WP_20180221_001

Een bijzondere bibliotheek van Alvar Aalto; documentatie op tafel..  en voordien een repetitie van het Lapland kamerorkest gespot in een kunstencentrum in een voormalig  Postdepot.

WP_20180221_042 - kopieWP_20180221_053 - kopieWP_20180221_054 - kopieWP_20180221_060 - kopie

En weer verder, nu per bus: Sodankyla. Met tegenover mijn appartement een tentoonstelling van Alariesto: schilderijen als stripboeken met herinneringen aan zijn jeugd in Lapland.

WP_20180221_075 - kopieWP_20180221_079 - kopieWP_20180222_004 - kopieWP_20180222_005 - kopie

Waar de rivier uitmondt in de Arctische Oceaan…WP_20180222_009 - kopie

Een man was eenzaam en wou wel een vrouw; ze kwam uit de lucht vallen en ze was niet lelijk dus dat zat wel goed

WP_20180222_013 - kopieWP_20180222_017 - kopie

.. al het bier opgedronken dat zijn vrouw zelf had gebrouwen voor een feest..

WP_20180222_026 - kopie

De oude kerk uit 1689

WP_20180222_040 - kopie

. en de begraafplaats. Hoe zouden ze dat doen?

WP_20180222_045 - kopie

Sodankyla als streekcentrum: 3 tankstations, onderhoudsbedrijven, 2 supermarkten, een juwelier, een beddenzaak, 2 restaurants die om 17.00 sluiten en een ruilwinkel

WP_20180222_049 - kopie

Uitzicht uit mijn raam; even een raampje open gehad…  een van dubbel.

WP_20180223_001 - kopie

Naar Inari; Villa Lanca met bijbehorende souvenirwinkel

WP_20180224_080 - kopie

dezelfde avond op Aurora Hunt. 4 Deelnemers en 2 organisatoren, zij op de sneeuwscooter en wij in de slee er achter. Met warme overall laarzen en helm met vizier

WP_20180223_015 - kopieWP_20180223_020 - kopie

Ochtend, -27 in Inari.

WP_20180224_001 - kopie

Naar het Siida – Saamelais museo, over natuur, cultuur en geschiedenis van de Samen.

WP_20180224_021 - kopieWP_20180224_023 - kopieWP_20180224_047 - kopieWP_20180224_055 - kopieWP_20180224_067 - kopie

Terug wandelen langs de bevroren rivieren en meren; het Samen Parlementsgebouw

WP_20180224_069 - kopieWP_20180224_074 - kopieWP_20180224_075 - kopie

Terug met de bus naar Rovaniemi, 5 uur rijden. “De bushalte is daar ergens, bij het hotel”

WP_20180224_086 - kopieWP_20180224_091 - kopie

Onderweg wordt ingestapt bij de grote all in resorts. “Het toerisme is de laatste jaren enorm gegroeid; grote hotels, en alles wat verhuurd kan worden wordt verhuurd. Maar voor onze eigen kinderen is er geen huis meer beschikbaar..”

WP_20180224_102 - kopie

Guesthouse Borealis met als charmantste onderdeel het beschilderde trapportaal

WP_20180225_006 - kopie

Per trein naar Oulu. Treinstellen op station Rovaniemi

WP_20180225_017 - kopie

Oulu; ergens bij een bushalte een bronzen beeldengroep

WP_20180225_033 - kopieWP_20180225_055 - kopie

Uitzicht uit mijn raam, de kathedraal van Oulu

WP_20180225_069 - kopie

Naar het park

WP_20180226_001 - kopieWP_20180226_002 - kopie

WP_20180226_024 - kopieWP_20180226_031 - kopie

In de markthal

WP_20180226_046 - kopieWP_20180226_048 - kopieWP_20180226_051 - kopie

Nachttrein terug naar Helsinki

WP_20180227_003

Kerk in de Rots

WP_20180227_009WP_20180227_018

HAM Helsinki Art Museum

WP_20180227_026WP_20180227_028

Hotel Seurahuone

WP_20180227_053WP_20180227_055WP_20180228_005

Academische Boekhandel, met Café Aalto

WP_20180228_009WP_20180228_017

Terug naar de boot, met de metro

WP_20180228_040WP_20180228_062WP_20180228_067WP_20180301_003WP_20180301_011

Waarom zijn de Finnen het gelukkigste volk, terwijl het er ’s winters zo koud en donker is? Schoon, goed verzorgd, de wegen worden gestrooid en de sneeuw geruimd; kunst en cultuur, met de kleuterklas naar het park en naar het museum; hoge belastingen maar dan heb je ook wat.

De informatie die ik aantrof over het leven in Lapland was een verhaal over mensen die na het terugtrekken van het landijs aan het eind van de laatste IJstijd ontdekten dat de wateren visrijk waren en dat je (de kunst afgekeken van de schaapherders) je met je rendieren in een jaarrond economie kon handhaven. Zolang er geen vaste grenzen waren kon je vrij door het hele gebied trekken en dat gebeurde dan ook. Het vaststellen van de landsgrenzen en allerlei wet- en regelgeving (eind 19e eeuw) maakte een eind aan die leefwijze. De Lapse cultuur was bijna verdwenen maar tweede helft 20ste eeuw ontstond er een nieuw bewustzijn, samenwerking, stimuleren van de taal / talen, radiostation etc. En dus uiteindelijk (1996) een parlement. Plus een wetenschappelijk / cultureel netwerk o.a. in de (Aalto) bibliotheek van Rovaniemi.

Hout is er in overvloed: als grondstof voor papier en meubels, als brandstof… Het bos wordt niet uitgeput maar verstandig beheerd. Fins design is beroemd en de digitalisering lijkt me vergevorderd. Wie is er níet groot geworden met een Nokia? In de trein was ik zo ongeveer de enige met een geprint kaartje; iedereen liet even zijn telefoon zien. Alleen in Noord Lapland waren er wat problemen met de elektronica / internetverbindingen: als er sterke instraling van de zonnewind (geladen deeltjes, oorzaak van het Noorderlicht) was…

In de buitenwijken van Helsinki zag ik mooie wijken met goede appartementen aan het meer / park. En ’s zomers weer een totaal ander plaatje natuurlijk. De natuur is indrukwekkend, ook zonder Noorderlicht spektakel. Dat is fijn voor de Finnen zelf maar het trekt ook veel toerisme. Mét de bijbehorende nadelen dus.

“Finland het gelukkigste land”… dat is natuurlijk altijd relatief. Maar ruimte en een beetje zekerheid, dat helpt wel.

P.S. : Vandaag 25 maart ontmoette ik in het Stamhotel iemand die in dezelfde periode in Noord Finland had verbleven – in een lodge met een all in pakket, en de hele dag sportief buiten in de sneeuw, óók bij -25.  Weg van alles. Wat een totaal andere beleving! Ik ben tevreden met mijn keuze en zij met de hare.

Alweer een tijd geleden zeg, dat ik over Me Neus schreef.

Anderhalf jaar geleden. Me Neus .

En eindelijk ben ik naar de huisarts gegaan, met een aantal kleine huidprobleempjes.

Waaronder: ja precies: Me Neus.

Alles loste mijn huisarts zelf op, behalve…

Naar de dermatoloog dus.

Zonneschade.

Weggewerkt met een heel scherp straaltje vloeibare stikstof. Na een paar weken terugkomen voor nacontrole. Andere huidzaken nog even doorgenomen maar dat was niks ernstigs.

“En smeren hè, van april tot en met oktober nooit meer zonder minstens factor 30 in de zon.”

Jaaa…

Blij dat ik toch gegaan ben.

 

… is ook een hele kunst.

stedelijk base

Een goed overzicht van de opstelling… boven op de kamer van De Stijl is een ‘Spotters Hill’

Deze week bezocht ik met een bevriend kunstenaar de nieuwe opstelling in het Stedelijk in Amsterdam. Al  veel commentaren had ik gelezen op de opstelling in de kelder: veel eigen collectie, kunst en design gecombineerd, diagonale opstelling van dunne stalen wanden waartussen je je eigen weg kunt zoeken. De meningen zijn verdeeld. Zelf kijken en ervaren dus.

Bij het binnengaan van de ruimte schrokken we: Druk! Rommelig!  maar nadat je een tijdje hebt rondgelopen en ook de overgang naar de ‘normale’ opstelling in witte hokjes hebt ervaren, is er kennelijk iets gebeurd in je hoofd. Bij terugkeer in die rommelige ruimte met die wanden en die …..  is het toch leuk en interessant. Zelfs zo dat we daarna wel voldaan waren en het pand verlieten. Daar viel ons, net als bij binnenkomst trouwens, de nieuwe inrichting van de entree op. Wat een uitvinding! Meer open ruimte, minder rijen, een gedeelte met zitjes, een goede mix van garderobe en kluisjes…  (hoewel daarvan nogal wat niet functioneerden; er werden steeds meer stickers met ‘defect’ aangebracht). Minder dominantie van de museumshop. En zou dat nou uitmaken in de verkoop?

Iemand (of een team) heeft daar dus eens goed naar gekeken en een goed nieuw ontwerp van die entree gemaakt. Cultuurbezoek zónder die hinderlijke bijverschijnselen van ‘in de rij staan’, zeker als je er een gevoel bij krijgt dat het niet echt handig geregeld is.

En dan het nieuwe Musis in Arnhem!

Het werd feestelijk geopend , vorig weekend, door Máxima. Hopelijk hoefde zij na afloop niet haar jas af te halen bij de garderobe.. .

De nieuwe Parkzaal van Musis is al sinds mei open en er zijn al wat verbeteringen aangebracht, zoals een middenleuning op de trap naar de kelder – waar zich de garderobe en de toiletten bevinden. Bij het binnenlopen gaat het redelijk, maar als een voorstelling  afgelopen is… het concert van het Gelders Orkest met Liza Ferschtman was niet uitverkocht maar als 600 mensen tegelijk de trap af komen om hun jas te halen loopt alles vast. Willen er nog mensen even naar het toilet? Ja, altijd! Dan ontstaat er ook nog een kruisende stroom.

Het concert was geweldig – voor de liefhebber van wat modernere klassieke muziek. De mogelijkheden van de nieuwe zaal werden benut: de klank is prachtig, de plaats van de blazers bij het stuk Unanswered Question van Ives op het balkon gaf een extra effect. De glazen pui achter het podium … schitterend.

Maar zoals gezegd, die logistiek… ik zie dan ook nogal wat jassen in de zaal. Mensen met ervaring. En de trap naar het balkon is fraai wit gestuct, maar mensen die graag een leuning hebben… die lopen met hun hand langs de witte muur. Ik ook. Dat wordt dus regelmatig witten. Die leuning langs het buitenterras en van de vijf treden af, die komt er vast ook nog wel. En ja, laat die slimme mensen uit Amsterdam eens naar de routing van de kelder kijken…