Archives for category: Uncategorized

 

 

 

 

 

 

 

Een paar jaar geleden was ik in de winter ( nou ja, tweede helft maart dus het was alweer normaal licht, maar er lag nog wel een meter sneeuw) in Noord Noorwegen. En dat wordt dan toch wel een verslaving, die helderheid, het Noorderlicht ( toen niet gezien maar het had gekund)  en waarom mensen daar eigenlijk wonen? Kortom, de cultuurvraag.

En zo vertrok ik 13  februari naar Finland. Op de milieuvriendelijke manier: met de trein naar Travemünde en dan met de veerboot naar Helsinki, 29 uur varen.

WP_20180214_017

Op de ochtend van 15 februari, tussen het drijfijs…

WP_20180215_005

Helsinki is een stad met cultuur: veel musea, en een mooi muziekgebouw met veel concerten. Ik bezocht er twee: een (gratis) nazit van het HPO in de foyer met een kamermuziek bezetting voor de 1e van Mahler en een echt concert van het Radio Symfonie Orkest met o.a. Strawinski en Chopin.

Museum Kiasma

WP_20180215_032

WP_20180215_049

Kathedraal

WP_20180215_067WP_20180215_073

Nazit door HPO-Club, in de foyer van het Muziekgebouw. Mahler 1 in kamermuziekversie

WP_20180215_092

Orthodoxe kathedraal

WP_20180216_009

Bij de haven; drijvende zwembaden met saunagangers

WP_20180216_012WP_20180216_027

Concertzaal voorafgaand aan optreden Radio Symfonie Orkest

WP_20180216_040

Pauzedrankje met snack besteld?

WP_20180216_050

Natuurhistorisch Museum

WP_20180217_006

Mooie presentatie over uitwerpselen van verschillende dieren…

WP_20180217_013WP_20180217_014

Finlandia Hall (Aalto) met bevroren meer er achter

WP_20180217_048WP_20180217_049

Hal van het station van Helsinki; hier werd ooit een officieel bal gehouden, vernam ik in het Nationaal Historisch Museum. Hetzelfde gebouw?

WP_20180218_003

Met de trein naar Tampere; de kathedraal

WP_20180218_008

Ook hier worden oude fabrieken hergebruikt voor kunst, cultuur en horeca

WP_20180218_018

Kaleva kerk, op een heuvel in een buitenwijk

WP_20180219_012

Poolschoenen gescoord met goed profiel (geen spikes meer nodig) en een lekker wollen vachtje

WP_20180219_051

Dan naar Lapland: de nachttrein van Tampere naar Rovaniemi. Mijn slapie was een vrouw uit Tampere die 5 weken in Lapland ging werken als wildernisgids. Auto op de trein en vanaf Rovaniemi nog 200 km naar het noorden rijden.

WP_20180219_054WP_20180220_005

In Rovaniemi was het -23; het Arktikum is een mooi gebouw met interessante collectie

WP_20180220_015

Mijn appartementje lag aan de rivier; ’s avonds nog even een wandelingetje op zoek naar het Noorderlicht…

WP_20180221_001

Een bijzondere bibliotheek van Alvar Aalto; documentatie op tafel..  en voordien een repetitie van het Lapland kamerorkest gespot in een kunstencentrum in een voormalig  Postdepot.

WP_20180221_042 - kopieWP_20180221_053 - kopieWP_20180221_054 - kopieWP_20180221_060 - kopie

En weer verder, nu per bus: Sodankyla. Met tegenover mijn appartement een tentoonstelling van Alariesto: schilderijen als stripboeken met herinneringen aan zijn jeugd in Lapland.

WP_20180221_075 - kopieWP_20180221_079 - kopieWP_20180222_004 - kopieWP_20180222_005 - kopie

Waar de rivier uitmondt in de Arctische Oceaan…WP_20180222_009 - kopie

Een man was eenzaam en wou wel een vrouw; ze kwam uit de lucht vallen en ze was niet lelijk dus dat zat wel goed

WP_20180222_013 - kopieWP_20180222_017 - kopie

.. al het bier opgedronken dat zijn vrouw zelf had gebrouwen voor een feest..

WP_20180222_026 - kopie

De oude kerk uit 1689

WP_20180222_040 - kopie

. en de begraafplaats. Hoe zouden ze dat doen?

WP_20180222_045 - kopie

Sodankyla als streekcentrum: 3 tankstations, onderhoudsbedrijven, 2 supermarkten, een juwelier, een beddenzaak, 2 restaurants die om 17.00 sluiten en een ruilwinkel

WP_20180222_049 - kopie

Uitzicht uit mijn raam; even een raampje open gehad…  een van dubbel.

WP_20180223_001 - kopie

Naar Inari; Villa Lanca met bijbehorende souvenirwinkel

WP_20180224_080 - kopie

dezelfde avond op Aurora Hunt. 4 Deelnemers en 2 organisatoren, zij op de sneeuwscooter en wij in de slee er achter. Met warme overall laarzen en helm met vizier

WP_20180223_015 - kopieWP_20180223_020 - kopie

Ochtend, -27 in Inari.

WP_20180224_001 - kopie

Naar het Siida – Saamelais museo, over natuur, cultuur en geschiedenis van de Samen.

WP_20180224_021 - kopieWP_20180224_023 - kopieWP_20180224_047 - kopieWP_20180224_055 - kopieWP_20180224_067 - kopie

Terug wandelen langs de bevroren rivieren en meren; het Samen Parlementsgebouw

WP_20180224_069 - kopieWP_20180224_074 - kopieWP_20180224_075 - kopie

Terug met de bus naar Rovaniemi, 5 uur rijden. “De bushalte is daar ergens, bij het hotel”

WP_20180224_086 - kopieWP_20180224_091 - kopie

Onderweg wordt ingestapt bij de grote all in resorts. “Het toerisme is de laatste jaren enorm gegroeid; grote hotels, en alles wat verhuurd kan worden wordt verhuurd. Maar voor onze eigen kinderen is er geen huis meer beschikbaar..”

WP_20180224_102 - kopie

Guesthouse Borealis met als charmantste onderdeel het beschilderde trapportaal

WP_20180225_006 - kopie

Per trein naar Oulu. Treinstellen op station Rovaniemi

WP_20180225_017 - kopie

Oulu; ergens bij een bushalte een bronzen beeldengroep

WP_20180225_033 - kopieWP_20180225_055 - kopie

Uitzicht uit mijn raam, de kathedraal van Oulu

WP_20180225_069 - kopie

Naar het park

WP_20180226_001 - kopieWP_20180226_002 - kopie

WP_20180226_024 - kopieWP_20180226_031 - kopie

In de markthal

WP_20180226_046 - kopieWP_20180226_048 - kopieWP_20180226_051 - kopie

Nachttrein terug naar Helsinki

WP_20180227_003

Kerk in de Rots

WP_20180227_009WP_20180227_018

HAM Helsinki Art Museum

WP_20180227_026WP_20180227_028

Hotel Seurahuone

WP_20180227_053WP_20180227_055WP_20180228_005

Academische Boekhandel, met Café Aalto

WP_20180228_009WP_20180228_017

Terug naar de boot, met de metro

WP_20180228_040WP_20180228_062WP_20180228_067WP_20180301_003WP_20180301_011

Waarom zijn de Finnen het gelukkigste volk, terwijl het er ’s winters zo koud en donker is? Schoon, goed verzorgd, de wegen worden gestrooid en de sneeuw geruimd; kunst en cultuur, met de kleuterklas naar het park en naar het museum; hoge belastingen maar dan heb je ook wat.

De informatie die ik aantrof over het leven in Lapland was een verhaal over mensen die na het terugtrekken van het landijs aan het eind van de laatste IJstijd ontdekten dat de wateren visrijk waren en dat je (de kunst afgekeken van de schaapherders) je met je rendieren in een jaarrond economie kon handhaven. Zolang er geen vaste grenzen waren kon je vrij door het hele gebied trekken en dat gebeurde dan ook. Het vaststellen van de landsgrenzen en allerlei wet- en regelgeving (eind 19e eeuw) maakte een eind aan die leefwijze. De Lapse cultuur was bijna verdwenen maar tweede helft 20ste eeuw ontstond er een nieuw bewustzijn, samenwerking, stimuleren van de taal / talen, radiostation etc. En dus uiteindelijk (1996) een parlement. Plus een wetenschappelijk / cultureel netwerk o.a. in de (Aalto) bibliotheek van Rovaniemi.

Hout is er in overvloed: als grondstof voor papier en meubels, als brandstof… Het bos wordt niet uitgeput maar verstandig beheerd. Fins design is beroemd en de digitalisering lijkt me vergevorderd. Wie is er níet groot geworden met een Nokia? In de trein was ik zo ongeveer de enige met een geprint kaartje; iedereen liet even zijn telefoon zien. Alleen in Noord Lapland waren er wat problemen met de elektronica / internetverbindingen: als er sterke instraling van de zonnewind (geladen deeltjes, oorzaak van het Noorderlicht) was…

In de buitenwijken van Helsinki zag ik mooie wijken met goede appartementen aan het meer / park. En ’s zomers weer een totaal ander plaatje natuurlijk. De natuur is indrukwekkend, ook zonder Noorderlicht spektakel. Dat is fijn voor de Finnen zelf maar het trekt ook veel toerisme. Mét de bijbehorende nadelen dus.

“Finland het gelukkigste land”… dat is natuurlijk altijd relatief. Maar ruimte en een beetje zekerheid, dat helpt wel.

P.S. : Vandaag 25 maart ontmoette ik in het Stamhotel iemand die in dezelfde periode in Noord Finland had verbleven – in een lodge met een all in pakket, en de hele dag sportief buiten in de sneeuw, óók bij -25.  Weg van alles. Wat een totaal andere beleving! Ik ben tevreden met mijn keuze en zij met de hare.

Alweer een tijd geleden zeg, dat ik over Me Neus schreef.

Anderhalf jaar geleden. Me Neus .

En eindelijk ben ik naar de huisarts gegaan, met een aantal kleine huidprobleempjes.

Waaronder: ja precies: Me Neus.

Alles loste mijn huisarts zelf op, behalve…

Naar de dermatoloog dus.

Zonneschade.

Weggewerkt met een heel scherp straaltje vloeibare stikstof. Na een paar weken terugkomen voor nacontrole. Andere huidzaken nog even doorgenomen maar dat was niks ernstigs.

“En smeren hè, van april tot en met oktober nooit meer zonder minstens factor 30 in de zon.”

Jaaa…

Blij dat ik toch gegaan ben.

 

… is ook een hele kunst.

stedelijk base

Een goed overzicht van de opstelling… boven op de kamer van De Stijl is een ‘Spotters Hill’

Deze week bezocht ik met een bevriend kunstenaar de nieuwe opstelling in het Stedelijk in Amsterdam. Al  veel commentaren had ik gelezen op de opstelling in de kelder: veel eigen collectie, kunst en design gecombineerd, diagonale opstelling van dunne stalen wanden waartussen je je eigen weg kunt zoeken. De meningen zijn verdeeld. Zelf kijken en ervaren dus.

Bij het binnengaan van de ruimte schrokken we: Druk! Rommelig!  maar nadat je een tijdje hebt rondgelopen en ook de overgang naar de ‘normale’ opstelling in witte hokjes hebt ervaren, is er kennelijk iets gebeurd in je hoofd. Bij terugkeer in die rommelige ruimte met die wanden en die …..  is het toch leuk en interessant. Zelfs zo dat we daarna wel voldaan waren en het pand verlieten. Daar viel ons, net als bij binnenkomst trouwens, de nieuwe inrichting van de entree op. Wat een uitvinding! Meer open ruimte, minder rijen, een gedeelte met zitjes, een goede mix van garderobe en kluisjes…  (hoewel daarvan nogal wat niet functioneerden; er werden steeds meer stickers met ‘defect’ aangebracht). Minder dominantie van de museumshop. En zou dat nou uitmaken in de verkoop?

Iemand (of een team) heeft daar dus eens goed naar gekeken en een goed nieuw ontwerp van die entree gemaakt. Cultuurbezoek zónder die hinderlijke bijverschijnselen van ‘in de rij staan’, zeker als je er een gevoel bij krijgt dat het niet echt handig geregeld is.

En dan het nieuwe Musis in Arnhem!

Het werd feestelijk geopend , vorig weekend, door Máxima. Hopelijk hoefde zij na afloop niet haar jas af te halen bij de garderobe.. .

De nieuwe Parkzaal van Musis is al sinds mei open en er zijn al wat verbeteringen aangebracht, zoals een middenleuning op de trap naar de kelder – waar zich de garderobe en de toiletten bevinden. Bij het binnenlopen gaat het redelijk, maar als een voorstelling  afgelopen is… het concert van het Gelders Orkest met Liza Ferschtman was niet uitverkocht maar als 600 mensen tegelijk de trap af komen om hun jas te halen loopt alles vast. Willen er nog mensen even naar het toilet? Ja, altijd! Dan ontstaat er ook nog een kruisende stroom.

Het concert was geweldig – voor de liefhebber van wat modernere klassieke muziek. De mogelijkheden van de nieuwe zaal werden benut: de klank is prachtig, de plaats van de blazers bij het stuk Unanswered Question van Ives op het balkon gaf een extra effect. De glazen pui achter het podium … schitterend.

Maar zoals gezegd, die logistiek… ik zie dan ook nogal wat jassen in de zaal. Mensen met ervaring. En de trap naar het balkon is fraai wit gestuct, maar mensen die graag een leuning hebben… die lopen met hun hand langs de witte muur. Ik ook. Dat wordt dus regelmatig witten. Die leuning langs het buitenterras en van de vijf treden af, die komt er vast ook nog wel. En ja, laat die slimme mensen uit Amsterdam eens naar de routing van de kelder kijken…

 

 

Vandaag ging ik kijken in het Nederlands Openluchtmuseum; volgende week zingen we er met mijn koortje, maar die dag heb ik het druk, dus geen tijd om de nieuwe Canon te gaan bezoeken. Daarom vandaag tijdig naar het Openluchtmuseum. Een rustige dag, de zondag voor kerst.

De kelder van het openingsgebouw, waar vroeger die ‘high tech’ presentatie over Nederland was, is omgebouwd tot De canon van Nederland. Vanaf de prehistorie (zelfs met de  locatie Arnhem nog als onderdeel van een tropische zee) tot de recente historie, met Srebrenica, de slavernijdiscussie en de ontwikkelingen in de media tot en met de iPhone. Logistiek zijn er nog wel wat suggesties (die ik kon melden aan een bekende betrokkene die ik tegenkwam, later in het park) maar inhoudelijk is het goed geregeld. Niveau: Toegankelijk voor kinderen. Veel te doen. Intuïtieve producties, waar ik als oudere ongetwijfeld minder makkelijk mee uit de voeten kan dan een  jongere.

Als ik even terugdenk aan de geschiedenis … van het Nationaal Historisch Museum dus… denk ik aan de hele discussie over de Nationale Cultuur, en aan een hoop toestanden, ontwerp, een gebouw naast het Openluchtmuseum  (maar dan moet er een grote parkeergarage bij en dat wordt erg duur), een gebouw naast de brug van de Brug te Ver (mooie historische associatie maar moet je daar dan een gebouw voor kopen, en hoe gaat dat dan logistiek met de combi met het Openluchtmuseum – logistiek nog wel een dingetje… ) En dan een tijdelijk zwervend bestaan, tot aan de opdracht aan het Openluchtmuseum: Maak er maar wat van.

Nou, dat is zo te zien gelukt. Wil je nog even de geschiedenis in? Zo ging het!

En terwijl ik dit zit te typen hoor ik het lange interview met Jolande Withuis over een verscheidenheid aan optieken over de recente geschiedenis van Nederland. Een communistische jeugd geeft een andere kijk. Zo bezien heeft  de Canon van Nederland een flinke uitdaging om een genuanceerd beeld te geven. Wat ik ervan zag was het redelijk… in verschillende vensters kan je je kennis en visie beproeven, en de presentaties over kolonisatie en slavernij zijn genuanceerd. Maar ja, mijn wereldbeeld is natuurlijk ook gekleurd door mijn verleden…

Wel weer leuk om in het Openluchtmuseum te zijn. Lang geleden waren ze een bron van inspiratie toen er een Jubileumtentoonstelling moest komen voor het 200 jarig bestaan van Rijkswaterstaat. Toen was het Openluchtmuseum net geprivatiseerd en was er nog veel te verbeteren. “Waarom ruikt het in de kaasfabriek niet naar kaas?”. Nou, dat soort elementen is inmiddels goed uitgewerkt. De tram is een super hulpmiddel bij de toegankelijkheid – en een nostalgisch element op zich. Vandaag stapte een vrouw in met een wandelstok. En een iets jongere passagier bood haar een zitplaats aan. Dat zie je tegenwoordig toch niet vaak meer…

We zijn weer veel aan het delibereren over uitkeringen, bijverdienen, uit de uitkering komen, basisinkomen…

Mijn geliefde Bep&Fatima jubileerde. Alweer een poosje geleden maar pas vorig weekend kwam het ervan om dit heuglijke feit te vieren.  Er was een lunch in de Lommerd, een lezing van Joy en een puzzeltocht in het Spijkerkwartier.

Bep&Fatima biedt gratis coaching aan vrouwen met maximaal het minimumloon, die meer van hun leven willen maken. We zijn met ’n vrouw of 15, met een kring van ‘deskundigen’ om ons heen die onze cliënten kunnen bijstaan in taalles, training, kluscursus en dergelijke. Wij doen het gratis, en veel van onze toeleveranciers helpen ook gratis. Website, vergaderlocatie, etc.. alles met gesloten beurzen.

We hebben dus ook vaak te maken met vrouwen in de bijstand die gráág  willen werken. “Begin eens met vrijwilligerswerk” – is een niet altijd direct begrepen advies. Voor niks werken???  Ja, maar ook vrijwilligerswerk levert je wat op! Binnen je bijstandsuitkering niet direct financieel, maar wel mentaal.

En dan.

Ga je echt wat verdienen en dan wordt dat in mindering gebracht van je uitkering. Ga je er niet op vooruit. Raak je gefrustreerd. En dat gevoel krijgt een soort van maatschappelijke erkenning. Dit was ook wel een thema van Joy.

Ho! Ho!

Al pratend kwamen mijn vriendin annex Bep&Fatima collega en ik tot de conclusie dat je een uitkering niet zou moeten zien als een gemankeerd basisinkomen maar als een garantie-inkomen.

Een basisinkomen voor iedereen is zonder voorwaarden maar (flink) lager dan het huidige sociaal minimum. Er worden geen vragen meer gesteld en alles wat je meer verdient mag je houden (dat is de theorie van het basisinkomen – de huidige experimenten zullen wel weer meer restricties kennen).

De uitkering als garantie-inkomen is een erkenning dat om verschillende redenen mag worden aangenomen dat je niet in een redelijk inkomen kunt voorzien. Pijnlijk kan dat zijn!  Gelukkig kunnen veel mensen alsnog meer dan niets. Werken / bijdragen aan de samenleving voorziet in andere behoeften dan alleen inkomen, het heeft een waarde op zichzelf. Je krijgt waardering en neemt deel. Je kunt binnen het garantie-inkomen meer of minder zelf je aandeel leveren, en misschien zelfs wel er bovenuit stijgen en helemaal je eigen inkomen verdienen.

Onze conclusie: Ga het begrip Garantie-inkomen promoten, waarmee je meer aangeeft wat de voorwaarden zijn en een sfeer schept dat het geruststellend is én ruimte biedt én uitdagend blijft om er uit te komen!

 

 

 

 

 

 

Van die lampjes met een mini zonnepaneeltje… onderhand heb ik een hele collectie, in bloempotten gestoken bij wijze van kunst object, maar de hoop verloren dat ze ooit nog licht zullen gaan geven.

Steeds weer de belofte van licht in de duisternis. Een tijdje had ik een soort lampion die het wel aardig lang uithield.

Maar er is een structureel probleem met die dingen. Als het zonnig is overdag, vooral van die zomerse lange zonnige dagen,  laden ze goed op. Dan blijven ze tot diep in de nacht branden, misschien wel tot de volgende morgen als het alweer vroeg licht wordt.

Zo langzamerhand weet ik toch … dat het nooit gebeurt, dat ze branden als je ze nodig hebt.

Dan komt er een aanbieding voorbij van Koopjedeal. En hoewel ik toch meestal een gezonde dosis achterdocht heb… daar gaan we weer! Twee lampjes, met zonnepaneel én lichtsensor én bewegingssensor! Ik ga overstag om twee redenen:

  • Het past me nu net om op twee plaatsen een lampje met bewegingssensor te hebben en
  • Ik ga steeds meer vertrouwen krijgen in de werking van het zonnepaneeltje. De techniek schrijdt voort, toch?

Voor een zacht prijsje komen er twee lampjes in mijn brievenbus.

Best nog wel een geklooi om ze te monteren. De ene komt bij een achterdeur (op het zuiden; mooie zoninval en ook een fijne plaats om in te breken); even  op een trap geklommen, boren en schroeven – klaar.

De  andere moet komen op een plaats waar ik vaak ’s avonds in het donker aankom. Het zou fijn zijn als die lamp dan aan zou gaan als ik aankom…  de logische plaats ligt niet echt op de zon dus ik maak een constructie met verlengde balkjes, zo dat er nog wat (zon-) licht te vangen valt.

En nu de donkere dagen komen:

De lamp bij de achterdeur doet het maar is tegen de tijd van het inbrekersuur alweer op.

En de welkomstlamp, waarop ik me echt had verheugd – die heeft niet eens genoeg energie verzameld om aan te gaan als ik in het donker thuis kom!

Dit doet me denken aan een boek dat ik nog steeds koester: John Steinbeck,  the Log from the Sea of Cortez. Steinbeck beschrijft zijn onderzoeksexcursie naar de Golf van Californië, ook wel The Sea of Cortez geheten. Het is een verhaal over mannen op weg, maar ook over onderzoek, en met heel wat filosofische beschouwingen. Helaas ben ik het boek even kwijt dus een letterlijk citaat kan ik niet geven. Een bijzondere observatie was dat je een vis kunt ontleden, hoeveel wervels, wat voor kieuwen… maar na de ontleding  was de vis verloren gegaan.

Een dergelijk mooie observatie was er over een vuurtoren: Ze waren een beetje verdwaald, het was mistig enzo, en ze smachtten naar het signaal van de vuurtoren die er toch echt moest zijn. Geen vuurtoren gezien maar gelukkig toch in de haven aangekomen.

” ’s Nachts in het donker doen we de vuurtoren uit want dan is er toch niemand die het licht wil zien.”.

Goh, wat jammer dat ik het even niet kan terugvinden . Maar vaak is het verhaal nog mooier dan de werkelijkheid.

De associatie zal je duidelijk zijn:

Fijn, een oplaadbare veiligheidslamp . Maar hij doet het alleen in lichte tijden…

 

Al zolang ik bij Rijkswaterstaat heb gewerkt ( vanaf september 1981) heb ik een fascinatie voor het nieuwe land. Er zijn veel plannen geweest voor nieuw land ( tot en met het inpolderen van de Waddenzee) maar de grootste versie van Nieuw Land zijn wel de polders in de voormalige Zuiderzee. Lely bedacht dat al, na een grote overstroming in 1916,  en zo kwam er de Afsluitdijk en daarna alle Zuiderzeepolders. Wieringen, de Noordoostpolder, oost – en zuid Flevoland. En nee, de Markerwaard kwam er niet. Toen die discussie woedde zat ik nog dicht bij het vuur. Bij een informeel rondje bleek dat de toenmalige top van Rijkswaterstaat niet stond te springen om de Markerwaard in te polderen… de dijk van Enkhuizen naar Lelystad lag er toen al, alles was klaar voor de Markerwaard. Nou nee, toch maar niet. Het gebied bleef dus open. Met veel potentie zoals het nieuwe Schiphol…

Onderhand is natuur en milieu belangrijker geworden. Het Markermeer was zo ongeveer klinisch dood. En zo ontstond er een plan (Bos Kalis, Rijkswaterstaat, Natuurmonumenten) om een aantal eilanden aan te leggen in het Markermeer. De Markerwadden..

Inmiddels zijn de Markerwadden aan het ontstaan. En ontdekt door de vogels…zoals  10 000enden oeverzwaluwen…  vandaag 23 september (en morgen) mogen mensen er even kijken. Ik kon de uitnodiging niet weerstaan.

WP_20170923_005

Lelystad Bataviahaven inschepen, na een uurtje varen ben je op dat nieuwe eiland.

Waar je alleen op een paar zanddammen mag lopen, waar je al ziet hoe het wad ontstaat met korsten en geulen.

WP_20170923_021

WP_20170923_018

WP_20170923_034

 

Riet, moerasandijvie,  zandkool, … en een leuke uitleg van iemand die als projectopdracht heeft: Zorg dat er riet komt.

WP_20170923_042

Uitzoeken hoe je dat kunt zaaien, en waar je het zaad vandaan haalt. Zijn wijsheid haalde hij bij… de ontwikkelaars van de Noordoostpolder! En zo werd er een mix gemaakt van rietzaad van verschillende plaatsen (verschillende grondsoorten..) Uitzaaien en opkomen.. overvloedige regen, wegspoelen en weer aanspoelen, op de randjes van de poelen Gelukkig gaat het riet (als het er eenmaal is) vele wegen om zich te verspreiden.
En zo nog meer enthousiaste uitleggers van Natuurmonumenten, Rijkswaterstaat en Boskalis.

En overal dat grote materieel..

WP_20170923_057

Na een uurtje gaat de boot weer terug naar Lelystad; leuk om het van die kant te zien. Hurkende (?) persoon  bij de Houtribsluizen..

WP_20170923_061

Als tegenhanger van deze nieuwe ontwikkeling, de voorstelling van Prins te Paard op Schokland.   Schokland was een eiland in de  Zuiderzee, en belangrijk als baken voor de scheepvaart. Maar het zakte in, en het werd belaagd door de heftige stromen. Uiteindelijk moest Schokland ontruimd worden. In het theaterstuk zie je dat aankomen: de drie acteurs hebben steeds meer moeite om het agressieve water te controleren. Communicatie met de andere delen van Schokland wordt weergegeven door op een rad, zo’n weermiddel, te klimmen. Uiteindelijk is te zien dat de andere raderen in vlammen opgaan. Drama..

WP_20170922_013

Tegenwoordig is Schokland  opgenomen in het nieuwe land.  Het is nog steeds een eiland in die zee van polder.

WP_20170922_002 WP_20170922_010

Op weg naar de locatie, een wandeling van een half uur, tegen zonsondergang

Tussen beide activiteiten kampeerde ik op het veld van Natuurmonumenten in  Kraggenburg.   Ik realiseerde me dat ik er eerder was na een voorstelling van Prins te paard in het Waterloopbos.. Er was een heldere sterrenlucht, zo helder als ik hem bij mijn weten nooit eerder heb gezien. Ik zag de Melkweg…   en het werd erg koud die nacht. Gelukkig was ik  voorzien van dekentjes en andere verzetsmiddelen tegen de kou. Af en toe wakker worden in een stille nacht. En zo fijn ontwaken, met een hoop dauw, vogels en een lekker ontbijtje, met het vooruitzicht naar mijn bezoek aan de Marker Wadden…