Archives for category: Uncategorized

.. schreef mijn leverancier van kabel radio en tv. Voor de radio (waaraan ik eerlijk gezegd verslaafd ben) verandert er voorlopig niets, maar de analoge  tv leverantie gaat volgende maand stoppen, was de mededeling.
O.
Ik heb een niet al te oude platte tv in mijn woonkamer waarop ik een paar keer per week programma’s volg. En ik heb zo’n kleine bolle naast mijn bed, waar ik ’s nachts even het laatste nieuws kijk.

“Zet je tv op Digitaal en kijk of je op kanaal 14 Ziggo Sport ziet, dan zit je gebeiteld”. Ja, dat had ik voor die platte beneden al maanden  geleden, bij eerste aankondiging van dit gedoe,  geconstateerd. Die van boven had ik gemakshalve uit mijn bewustzijn geskipt.

Maar toen die brief. Met een kaart erbij met instructies. Beneden kanaal 14 – ja oké  Maar verder zag ik niet veel digitale zenders… Nou ja…  En zou ik nou voor naast mijn bed toch maar eens een nieuwe moderne platte moeten kopen? Jamaar… ze zijn zo groot! en het komt me nu even niet uit..

Ik merk dat Ziggo het onderhand aardig onder de knie heeft. In de instructies staat dat je naar een web-pagina moet. En daar lees ik dat er redding is voor een ouwe bolle beeldbuis-tv: je kunt een kastje bestellen! Eén kastje is gratis, voor een volgend kastje tel je ca dertig Euri neer.

Kastje besteld, het arriveert al spoedig. De instructie is duidelijk: je moet het tussen je kabelaansluiting en je tv monteren. Kabels erbij.  een verbinding met het lichtnet. Ah, een extra stekker. En niet bovenop je tv plaatsen. Natuurlijk probeer ik dat even; veel extra ruimte is er niet.  Maar het stoort echt, letterlijk.

Een mens moet creatief zijn: naast de tv staat een ficus en dat biedt mogelijkheden. Na wat experimenteren ben ik nu zeer tevreden over de opstelling!

digitaal gaan

Eerst gewoon in de bloempot gegooid, dan een kartonnetje, maar uiteindelijk een plankje uit de schuur gehaald dat was overgeschoten van een andere klus. Mooi toch?

En gisteren ontmoette ik een vrouw die ook lichtelijk in paniek was door een bericht dat ze niet helemaal begreep (geen Nederlandse) dus gelukkig kon ik haar een kijkje geven in de mogelijkheden..

Het installeren van mijn platte tv voor digitaal bleek nog wel even werk. De aanvankelijk geruststellende mededeling “Als je op kanaal 14 Ziggo sport hebt is het al oké” bleek toch wat voorbarig. Maar gelukkig hebben ze inmiddels een goede handleiding op de website staan waarmee je zonder al teveel gedoe kunt overschakelen naar digitaal.

Wel jammer dat mijn videorecorder nu niet meer spoort… want op die tv keek ik  meestal naar opgenomen programma’s.

Op zoek naar nieuwe mogelijkheden dan maar.

Wat ik me wel realiseer: Ondanks mijn leeftijd ben ik redelijk ingevoerd in techniek en media. Ik ben meegegroeid in de tijd dat ik nog een werkgever had en daarna doordat ik steeds redenen had om ‘bij te blijven’. Les geven, klussen, belangstelling voor maatschappelijke ontwikkelingen. En voldoende middelen om regelmatig mijn apparatuur te vernieuwen. Maar veel mensen hebben die kansen  nooit gehad en/of hebben ergens de boot gemist. Wat ben je dan onthand als er zo’n voldongen feit voorbij komt – en zeker als je toch al meer aan je tv hangt dan mensen zoals ik.

Naar verhouding heeft Ziggo het netjes aangeboden. Maar ik weet niet hoe de dienstverlening is als je er zelf niet uitkomt.

Wie weet, weer een mooie verdienste voor mensen die een  hosselend verdienmodel hebben… waarover ik eerder schreef. Wat is de toekomst van werk? De full time vaste baan wordt slechts één van de opties. Aan te vullen met voor-wat-hoort-wat  dienstverlening en met diensten zoals het installeren van nieuwe apparatuur voor mensen die daar niet handig in zijn…

Zie ook https://wordpress.com/post/lonnekealsema.com/258

 

 

.. en zo zocht ik weer eens het adres op van de stoelenmatter in Oosterbeek.

Bellen ….. Geen gehoor. Hij zal toch niet gestopt zijn? Was ook een paar jaar geleden al niet van de jongsten.

Zoektocht op Internet levert niet veel op; in elk geval geen andere stoelenmatter ook maar een béétje bij mij in de buurt.

Toen mijn ex en ik scheidden hebben we de spullen keurig in vrede verdeeld. Ik hield de zithoek, hij nam de eethoek mee. En over die 15 flessen onbestemde rode wijn in de kelderkast hebben we ook een nette afspraak gemaakt, trouwens. Dat was in 1990.

Ik schafte me een tweedehands ronde tafel aan en, na een periode met 3 klapstoeltjes, een set van vier Thonetstoelen met lichtelijk kapotte rieten zittingen. Passend bij mijn budget van toen, liet ik ze twee aan twee van een nieuw matje voorzien bij een stoelenmatter in de buurt van mijn toenmalige woonplaats.

stoelenmatten

Maar ja… na verloop van een aantal jaren zakken die zittingen weer in. Dus na mijn verhuizing naar Velp bij Arnhem vond ik een nieuwe stoelenmatter. In Oosterbeek.

Je brengt eens twee stoelen, die kan je dan een paar weken later komen ophalen tegen betaling van wat euro’s. Maar het is ook een ritueel. Kom binnen, wil je koffie? Of een borrel? Het huis staat vol met stoelen in bewerking. De koffie is op alle tijden van de dag beschikbaar. De borrel heb ik tot nu toe weten af te slaan.

Er waren wat jaren voorbijgegaan zonder uitgezakte stoelen. Maar nu was het weer zover… Uitgezakt, gammel, en van die ophaaltjes aan de rieten zitting die bij enigszins luchtig gekleed in je billen prikken. Tijd voor mijn vriend. Ik zocht hem op in mijn adresboek , belde en … geen gehoor dus.

De volgende dag: telefoon. U had gebeld? Hij blijkt een nieuwerwetse telefoon met nummerweergave te hebben en klanten die bellen na zijn werktijd belt hij terug! Wat een opluchting! “U doet het nog!”. Ja, natuurlijk, dat is goed voor een mens.

Ik breng mijn stoeltje volgens afspraak om 10.30. Hallo, o ja, u zou komen vandaag. Wil je een borrel? Koffie dan?

We kletsen over het leven; hij heeft AOW maar werkt lekker door, in zijn eigen tempo. Je moet er toch niet aan denken dat je niks meer te doen hebt? Wanneer is het klaar? Twee weken misschien, of drie, ik bel wel. Enne, dat gammele is gewoon een kwestie van de schroeven even aandraaien! (Hmmm er was wel vaker een schroef niet teruggezet, dus daar moet ik wel even op letten bij het ophalen..) . De worsteling met de smartphone. De omgang met klanten waarvoor je hebt gewerkt maar die bij aflevering niet kunnen betalen.

Bijzonder businessmodel. Maar tot nu toe werkt het. Hoe lang nog? En als die generatie ermee is gestopt, wie mat dan mijn stoelen?

Beroepen verdwijnen, we moeten ons instellen op ettelijke radicale veranderingen in ons werkzame leven. Maar wie wordt er nog stoelenmatter?

 

 

 

Vandaag ging ik naar het kerstconcert in Musis Arnhem. Het beste gebouw van het jaar...  De Negende van Beethoven, een stuk waarvan ik eigenlijk alleen het laatste deel een beetje kende. Sinds ik viool speel ga ik vaker naar concerten en geniet ervan om te luisteren en te kijken naar de uitvoerende musici. En ik weet dat mijn kennis van klassieke muziek tekortschiet, maar is dat erg? Ik haal nu wat in.

De zaal heeft veel prijzen gewonnen, de akoestiek is goed, maar het zicht op wat er op het podium gebeurt is niet geweldig. Met die vlakke zaal ‘kijk je tegen de kruisen van de musici aan’ , om een vriend te citeren.  Ik zit daarom graag op het balkon. Tja, dan heb je mooi bovenaanzicht, ook de klank is voor mijn oren prima, je moet een beetje over de reling hangen om echt het hele orkest te kunnen zien (zoals mijn buurman van vandaag opmerkte: “Fout balkon, geen overzicht,  afbreken en opnieuw beginnen”.  Hij was er voor het eerst).

Ik had daar geen last van; af en toe keek ik even, maar het was geweldig om op te gaan in de klanken van dit prachtige werk. Het Gelders Orkest mét Nederlands Concertkoor en solisten. Veel muzikaal geweld natuurlijk, maar ook subtiele zachte gedeelten en fraaie stiltes. Ik heb genoten.

Maar dit was eigenlijk niet het onderwerp van mijn blog. Op weg naar mijn favoriete plaats moet ik een trap op zonder leuning. Ik schreef daar eerder over. Er is een hagelwitte wand langs die trap, waar natuurlijk meer mensen behoefte hebben aan een steuntje dus die hagelwitte wand wordt grauw. Maar ondanks die wand struikelde ik op de trap. Er was nou eenmaal geen leuning. Pijnlijk… je ligt daar dan als gevallen vrouw, met pijnlijke knieën en lichtelijk ontzet en buiten adem. Gelukkig viel het mee, geen lichamelijk letsel aan overgehouden. Daar, halverwege de trap. was een zitje waar ik even kon bijkomen. Wel geestelijk gedeukt: het tweede gedeelte van de trap naar boven moest nog, en ik nam me voor om voortaan de lift te nemen. Maar ja, dan verklaar je jezelf tot oud… Dus na het prachtige concert nam ik toch maar weer de trap. Ik laat me niet kisten. Maar ik zou het prettig vinden als er alsnog een trapleuning in het ontwerp kan worden ingepast – net als die middenleuning in de trap naar de kelder, met die logistiek onhandige opstelling van garderobe en toiletten.

Bij een van mijn eerste bezoeken aan het nieuwe Musis vroeg ik aan een van de gastvrouwen of er zo’n middenleuning kon komen. Zij vertelde dat de discussie tussen architectuur en praktijk inmiddels geopend was. En dat ze verwachtte dat er ook druk zou komen voor een hek langs een 1 meter hoog bordes.

Tot nu toe kan ik als enige resultaat de middenleuning naar de kelder afvinken. En ja, een paar leuningen op verschillende plaatsen aan de tientallen meters brede trap van 5 treden, van straatniveau naar de ingang. Blijft nog staan: Leuning langs het bordes, betere logistiek van garderobe en toiletten, en die leuning langs de trap naar het balkon. De musici hebben ook nog wat wensen t.a.v. de inrichting van hun domein, heb ik vernomen.

Vandaag was er geen pauze dus het pauzedrankje verplaatste zich naar een achteraf-drankje. Waardoor de drukte bij de garderobe zich spreidde. Ook een oplossing..

 

Ja, de eerste fase van het Quest project ‘Ontwikkel een mini waterkrachtcentrale’ is al behoorlijk gevorderd. Zoals eerder gemeld, wil ik graag een mini waterkrachtcentrale als meer betrouwbaar alternatief voor een waaklamp op zonne-energie. Immers: de zon schijnt als het licht is maar levert,  in de omstandigheden van de locatie, in de winter zo weinig energie dat de lamp het niet doet als het nodig is: in het donker.

Deze week kwamen de studenten waarnemingen doen in de beek. Ze willen de stroomsnelheid weten en het doorstroomoppervlak. Hoeveel energie kan geoogst worden?

De optie van het gebruik van een debietmeter van een andere afdeling van de hogeschool bleek niet realiseerbaar. Dus ze kwamen aan met een flink stuk piepschuim en een goed plan…

De avond tevoren was al besloten dat de dame van het gezelschap in de beek zou gaan staan; dat was een gelukkig toeval omdat ik alleen een kleine maat laarzen in de aanbieding had.

Het werd een gestroomlijnde operatie: er werden 30 geldige waarnemingen gedaan. De keren dat een blokje in de varen bleef steken telden niet mee.

 

Nu is het wachten op het eindrapport  – en de volgende groep studenten die een prototype gaat ontwikkelen.

Natuurlijk is het qua ecologie voorlopig een druppel op een gloeiende plaat, maar wel heel interessant.

Wordt vervolgd!

 

 

 

Al vaker zag ik de paginagrote advertentie: STEYSLART.

Het gaat over kunst én ambacht: De bronsgieter giet beelden van bekende Nederlandse kunstenaars.

De laatste advertentie hing al op mijn prikbord: tentoonstelling  4-18 november en gieten op de zondagmiddag om 14.00.

Tja… Dat moest dus echt gebeuren op zondag 18 november, voorlopig weer  de laatste kans.

Een mooie zondagmiddag. Ik ben rond 13 uur in Waardenburg (bekende locatie uit de geschiedenis van 200 jaar Rijkswaterstaat, en de opening van de nieuwe Martinus Nijhof brug; ooit was Faust er te gast)

Als tegensteling tot de Faust legende is Steylsart gevestigd in een nondescript pand op een industrieterrein.

Als je er aankomt zie je al vreemde dingen.

Beelden in de open lucht

WP_20181118_044

en fraai vormgegeven deurknoppen, die je in eerste instantie ontgaan omdat een medewerker zo aardig is om de deur voor je open te houden.

WP_20181118_042.jpg

Het hele pand staat vol beelden!

WP_20181118_003

Ik ben dol op beelden maar ben wel selectief: het moet niet te perfect zijn. Als ik er een tijdje rondloop krijg ik een hand van iemand… de gieter zelf!  en een aanbeveling over een bepaald beeld: “Anatomisch volmaakt”  . Tja, knap, maar helaas niet aan mij besteed: voor kunst zoek ik juist naar de imperfectie!

Maar juist ook het ambacht kan me boeien.

Tegen 14 uur loopt de ruimte rond de echte gieterij vol: rijen stoelen in een halve cirkel en daar rond omheen plukjes mensen die staan te kijken – en een beter zicht hebben op wat er gaat gebeuren.

Even keuren: is de temperatuur al hoog genoeg? Nog wat blokken brons in de ketel gooien. Overall en voorschoot aan, helm met vizier op, en één vuurvaste handschoen!De mallen van de werkstukken staan klaar en met de gietpan met lange steel schept Hans het vloeibare brons uit de ketel. Samen met de assistent wordt een vloeiende doorloop geregeld: alle werkstukken worden gevuld met gloeiend vloeibaar brons! En alle aanwezigen worden gebiologeerd door die gloeiende vurige bal in een ruimte die op zich gewoon normaal verlicht is maar die klodder brons op 1600 graden slaat alles!

 

 

 

 

Ik herken die focus van mijn gieterijpracticum van ooit lang geleden: 1978, eerstejaars Bedrijfskunde Delft. Introductie techniek. 4 dagen verspanen, 1 dag gieterij. Die gloeiende massa grijs gietijzer van onbestemde samenstelling, smeltpunt  1200 graden. Alles viel weg bij dat middeleeuwse tafereel van die gloeiende pan en die twee mannen (medestudenten) die voor en achter de pan liepen met voorschoten, helmen, handschoenen  en laarzen.

Onze gietstukken (zelf gemaakte mallen met vochtig zand)  werden volgegoten en na een week mochten we ze komen ophalen.

Nu dus in Waardenburg: De gietstukken werden gevuld en met het overgeschoten vloeibare brons werden er weer bakken gevuld om straks weer om te kunnen smelten voor nieuw werk. En onderhand loopt de dame rond met wijn en water en zie ik ook achteraf nog lekkere hapjes..WP_20181118_025.jpg

En dan is het nog niet klaar: De ambachtsman trekt zijn voorschoot uit, zijn overall, zijn shirt… nee, verder gaat hij niet. Hij houdt zijn hempie aan en beantwoordt vragen, toont zich een top zakenman. Brons, wat is dat qua samenstelling? Nou, voor kunst moet het wel top zijn dus 96% koper met nog wat… Hoe doe je dat zakelijk? Eigenaar worden, investeren, terugwinnen en weer investeren. Het is duur materiaal hè… Brutaal zijn, iets neerzetten en uitdagen tot deelneming… Bij vertrek zie ik inderdaad de Haringhappers op meer dan levensgroot formaat  staan.

Mijn herinneringen aan Rijkswaterstaat en het beheer van het rivierenlandschap vroegen erom om niet de kortste weg, A2 en A15, terug naar huis te nemen maar nog even te genieten van de Waal, de Waalbandijk die in de jaren na 1995, het laatste hoogwater, zo in de belangstelling stond omdat de – noodzakelijke- dijkverhoging zo genadeloos géén rekening hield met de plaatselijke omstandigheden. Van Neerijnen tot Varik. Varik, bekend van de schilder Willem den Ouden, die de liefde voor de Waal zo prachtig in beeld bracht. En activist tegen de dijkverzwaring, wat hem – toen de rivier hoog stond – blootstelde aan heftige aanvallen van voorstanders van dijkverzwaring.  Toen over de dijken, nu over Zwarte Piet? Zondag was de Waal er weer in volle schoonheid.WP_20181118_047

 

 

 

Op 2 november hield Prof. Dr. Lotte Jensen haar inaugurele rede als hoogleraar aan de Radboud universiteit in Nijmegen , met de bovenstaande titel. Ik ken Lotte al vanaf haar ongeveer 13de; zij was al lang een (school) vriendin van mijn dochter. En natuurlijk heb ik dan een soort plaatsvervangende trots.

Haar leerstoel is Nederlandse literatuur- en cultuurgeschiedenis, maar voorlopig is ze bezig met de Nederlandse identiteit. En dan dat water – dat weet ik al sinds ze deelnam aan een groepspresentatie met andere leden van De Jonge Academie, waarin natuurlijk vooral bèta deskundigheid over water. Grappig detail in haar oratie was dat ze de aanwezigen opriep tot het meezingen van een lied over een watersnoodramp: In die grote stad Zaltbommel…

Mij spreekt haar thema  wel bijzonder aan omdat ik tientallen jaren van mijn beroepsleven heb gewijd aan Rijkswaterstaat. De Droge (Rijkswegen; ik kan ze nog dromen per A-nummer en ik weet nog steeds dat rekeningrijden dé oplossing is) maar ook De Natte! De oer- opdracht van Rijkswaterstaat:  Droge Voeten, en na zo ongeveer 1990 ook Schoon Water; dat laat je noot meer los! De kust, de Deltawerken, het beste van twee werelden met de Oosterscheldekering; jaren later, toevallig in de tijd dat ik daar ook kwam te wonen: de hoogwaters in de rivieren eind 1993 en begin 1995. Daarmee de acceptatie van al lang rondzingende ideeën over Levende Rivieren. Ruimte voor de Rivier, met tal van projecten die dijken terugleggen, bouwprojecten veranderen, extra nevengeulen maken en wat al dies meer. Een mooi voorbeeld is de Spiegelwaal bij Nijmegen: een extra Waal, mét recreatiemogelijkheden.

Opmerkelijk is nu juist de extreem lage waterstand waardoor de scheepvaart minder ruimte heeft en de woonboten scheef komen te liggen… en beken droogvallen waardoor planten en vissen bedreigd worden en woningen gaan scheuren.

Wat gaat het worden in de toekomst?

De Nederlandse keuze om hiermee om te gaan door slim nadenken en zoveel mogelijk soepel beheersen  (de judo methode)  is echt wel onze Nederlandse identiteit!

Aan Prof. Dr. Lotte Jensen en haar groep om de ontwikkeling in de daarbij behorende taal te volgen en van kritisch commentaar te voorzien

… Eerder  (Licht in de duisternis..) schreef ik over de frustratie over de werking van een lamp op zonnepaneel. Mijn welkomstlichtje op zonnepaneel werkt als de zon schijnt, maar in periodes met weinig licht (als je het nét zo nodig hebt) kan je het vergeten, dat lampje dat aanfloept op de beweging van je aankomst.

En toen ik nog eens boos, verwijtend,  naar mijn lampje keek – realiseerde ik mij dat daar pal naast, de Rozendaalse Beek stroomt!

Die beek stroomt daar zomer en winter, dag en nacht, en tot voor een jaar of tachtig waren er op het traject van het kasteel tot aan de IJssel enkele tientallen watermolens! Korenmolens, waterkracht om een wasserij of een drukkerij op te laten draaien…

Ik weet er nu nog één, in het centrum van Velp, bij het restaurant de Watermolen. Die wekt dus geen energie meer op. Die hangt er alleen nog maar als ornament.

Waterkracht op de schaal van een beek is uit de mode. Bij waterkracht denken we al gauw aan enorme stuwmeren die de natuur en cultuur verwoesten. Maar het lijkt mij een super idee, het opwekken van elektriciteit op waterkracht voor kleinverbruik! Wat ik me voorstel is een klein molentje in de beek, dat een batterij oplaadt en waarmee ik dan bijvoorbeeld dat welkomstlampje kan laten branden. Maar misschien ook een stuk gereedschap? In elk geval los van het lichtnet. Dat is de uitdaging.

Ik vroeg het Waterschap dat de beek in beheer heeft of ze aan  een project zouden willen meewerken. Hmm… ligt wel ingewikkeld qua vergunningverlening: de waterafvoer moet onbelemmerd zijn en de vissen mogen niet vermalen. Maar Waterschap Rijn IJssel wil wel studenten te woord staan…

Gisteren had ik vier studenten op bezoek van de Hogeschool Utrecht; daar is het fenomeen Quest project een onderdeel van de opleiding. Daar heb ik mijn idee ingediend, – en het is geaccepteerd! Dus die vier studenten kwamen even met mij overleggen over de probleemstelling en het Plan van Aanpak, en de situatie ter plaatse opnemen.

Het was interessant om samen uit te zoeken wat een geschikte en haalbare probleemstelling zou zijn. Die gaat dus over dimensies, een partij rekenen aan krachten en energie-opbrengst, beschikbare  technieken, maar ook over de voorwaarden van de vergunningverlening.

En zo zijn we straks  zomaar twee vervolgprojecten verder voordat ik een werkende mini-waterkrachtcentrale heb,  die ook getoetst is op vermarktbaarheid  Raar woord. Of je dat dingetje kunt verkopen aan andere gebruikers. Mensen die wonen aan stromend water, of een apparaat dat je meeneemt naar Frankrijk en daar in de beek / het riviertje hangt om je potje op te koken? Maar dat is nu eenmaal  innovatie – iets bedenken, belemmeringen wegnemen met de vraag hoe het wél kan, een prototype bouwen, netwerk ontwikkelen…

Wat een leuk project!