Archives for posts with tag: Musis Arnhem

Vandaag ging ik naar het kerstconcert in Musis Arnhem. Het beste gebouw van het jaar...  De Negende van Beethoven, een stuk waarvan ik eigenlijk alleen het laatste deel een beetje kende. Sinds ik viool speel ga ik vaker naar concerten en geniet ervan om te luisteren en te kijken naar de uitvoerende musici. En ik weet dat mijn kennis van klassieke muziek tekortschiet, maar is dat erg? Ik haal nu wat in.

De zaal heeft veel prijzen gewonnen, de akoestiek is goed, maar het zicht op wat er op het podium gebeurt is niet geweldig. Met die vlakke zaal ‘kijk je tegen de kruisen van de musici aan’ , om een vriend te citeren.  Ik zit daarom graag op het balkon. Tja, dan heb je mooi bovenaanzicht, ook de klank is voor mijn oren prima, je moet een beetje over de reling hangen om echt het hele orkest te kunnen zien (zoals mijn buurman van vandaag opmerkte: “Fout balkon, geen overzicht,  afbreken en opnieuw beginnen”.  Hij was er voor het eerst).

Ik had daar geen last van; af en toe keek ik even, maar het was geweldig om op te gaan in de klanken van dit prachtige werk. Het Gelders Orkest mét Nederlands Concertkoor en solisten. Veel muzikaal geweld natuurlijk, maar ook subtiele zachte gedeelten en fraaie stiltes. Ik heb genoten.

Maar dit was eigenlijk niet het onderwerp van mijn blog. Op weg naar mijn favoriete plaats moet ik een trap op zonder leuning. Ik schreef daar eerder over. Er is een hagelwitte wand langs die trap, waar natuurlijk meer mensen behoefte hebben aan een steuntje dus die hagelwitte wand wordt grauw. Maar ondanks die wand struikelde ik op de trap. Er was nou eenmaal geen leuning. Pijnlijk… je ligt daar dan als gevallen vrouw, met pijnlijke knieën en lichtelijk ontzet en buiten adem. Gelukkig viel het mee, geen lichamelijk letsel aan overgehouden. Daar, halverwege de trap. was een zitje waar ik even kon bijkomen. Wel geestelijk gedeukt: het tweede gedeelte van de trap naar boven moest nog, en ik nam me voor om voortaan de lift te nemen. Maar ja, dan verklaar je jezelf tot oud… Dus na het prachtige concert nam ik toch maar weer de trap. Ik laat me niet kisten. Maar ik zou het prettig vinden als er alsnog een trapleuning in het ontwerp kan worden ingepast – net als die middenleuning in de trap naar de kelder, met die logistiek onhandige opstelling van garderobe en toiletten.

Bij een van mijn eerste bezoeken aan het nieuwe Musis vroeg ik aan een van de gastvrouwen of er zo’n middenleuning kon komen. Zij vertelde dat de discussie tussen architectuur en praktijk inmiddels geopend was. En dat ze verwachtte dat er ook druk zou komen voor een hek langs een 1 meter hoog bordes.

Tot nu toe kan ik als enige resultaat de middenleuning naar de kelder afvinken. En ja, een paar leuningen op verschillende plaatsen aan de tientallen meters brede trap van 5 treden, van straatniveau naar de ingang. Blijft nog staan: Leuning langs het bordes, betere logistiek van garderobe en toiletten, en die leuning langs de trap naar het balkon. De musici hebben ook nog wat wensen t.a.v. de inrichting van hun domein, heb ik vernomen.

Vandaag was er geen pauze dus het pauzedrankje verplaatste zich naar een achteraf-drankje. Waardoor de drukte bij de garderobe zich spreidde. Ook een oplossing..

 

… is ook een hele kunst.

stedelijk base

Een goed overzicht van de opstelling… boven op de kamer van De Stijl is een ‘Spotters Hill’

Deze week bezocht ik met een bevriend kunstenaar de nieuwe opstelling in het Stedelijk in Amsterdam. Al  veel commentaren had ik gelezen op de opstelling in de kelder: veel eigen collectie, kunst en design gecombineerd, diagonale opstelling van dunne stalen wanden waartussen je je eigen weg kunt zoeken. De meningen zijn verdeeld. Zelf kijken en ervaren dus.

Bij het binnengaan van de ruimte schrokken we: Druk! Rommelig!  maar nadat je een tijdje hebt rondgelopen en ook de overgang naar de ‘normale’ opstelling in witte hokjes hebt ervaren, is er kennelijk iets gebeurd in je hoofd. Bij terugkeer in die rommelige ruimte met die wanden en die …..  is het toch leuk en interessant. Zelfs zo dat we daarna wel voldaan waren en het pand verlieten. Daar viel ons, net als bij binnenkomst trouwens, de nieuwe inrichting van de entree op. Wat een uitvinding! Meer open ruimte, minder rijen, een gedeelte met zitjes, een goede mix van garderobe en kluisjes…  (hoewel daarvan nogal wat niet functioneerden; er werden steeds meer stickers met ‘defect’ aangebracht). Minder dominantie van de museumshop. En zou dat nou uitmaken in de verkoop?

Iemand (of een team) heeft daar dus eens goed naar gekeken en een goed nieuw ontwerp van die entree gemaakt. Cultuurbezoek zónder die hinderlijke bijverschijnselen van ‘in de rij staan’, zeker als je er een gevoel bij krijgt dat het niet echt handig geregeld is.

En dan het nieuwe Musis in Arnhem!

Het werd feestelijk geopend , vorig weekend, door Máxima. Hopelijk hoefde zij na afloop niet haar jas af te halen bij de garderobe.. .

De nieuwe Parkzaal van Musis is al sinds mei open en er zijn al wat verbeteringen aangebracht, zoals een middenleuning op de trap naar de kelder – waar zich de garderobe en de toiletten bevinden. Bij het binnenlopen gaat het redelijk, maar als een voorstelling  afgelopen is… het concert van het Gelders Orkest met Liza Ferschtman was niet uitverkocht maar als 600 mensen tegelijk de trap af komen om hun jas te halen loopt alles vast. Willen er nog mensen even naar het toilet? Ja, altijd! Dan ontstaat er ook nog een kruisende stroom.

Het concert was geweldig – voor de liefhebber van wat modernere klassieke muziek. De mogelijkheden van de nieuwe zaal werden benut: de klank is prachtig, de plaats van de blazers bij het stuk Unanswered Question van Ives op het balkon gaf een extra effect. De glazen pui achter het podium … schitterend.

Maar zoals gezegd, die logistiek… ik zie dan ook nogal wat jassen in de zaal. Mensen met ervaring. En de trap naar het balkon is fraai wit gestuct, maar mensen die graag een leuning hebben… die lopen met hun hand langs de witte muur. Ik ook. Dat wordt dus regelmatig witten. Die leuning langs het buitenterras en van de vijf treden af, die komt er vast ook nog wel. En ja, laat die slimme mensen uit Amsterdam eens naar de routing van de kelder kijken…