… telewerken was in 1994 al uitgevonden!

Zo rond 1993 zat ik als adviseur bij de Directieraad van Rijkswaterstaat. Aan de orde was een van de grote nota’s over Verkeer en vervoer, of over Ruimtelijke Ordening. Die lagen natuurlijk al vrij dicht bij elkaar. Als ‘personeelsmeisje’ riep ik toen:  “.. en als we nou de hele Rijnmond 4×9 gaan laten werken is het fileprobleem daar opgelost”. Opgetrokken wenkbrauwen, maar op een of andere wijze kwam het idee toch ergens in die nota terecht.

Nog niet in de uitvoering. Wel startte het toenmalig Ministerie van Verkeer en Waterstaat, ook met een link naar ‘Brussel’ , een pilot Telewerken. In één (kleine)  directie liep een experiment, en daar werd van geleerd. Vervolgens was ik als lid van het managementteam mee vormgever aan een fusie mét verplaatsing van ca 100 medewerkers over een afstand van rond 75 km. En gingen we telewerken inzetten als instrument voor de mensen met lange reistijden. En het werkte! Mits je je aan bepaalde voorwaarden hield, en het was voor sommige leidinggevenden wennen om geen direct toezicht te hebben maar te werken met wat globalere opdrachten.

Helaas heeft het werken op afstand / thuiswerken nooit echt grootschalig doorgezet; het ritueel van ’s ochtends en ’s avonds op de weg (vertraging)  of in de trein (slechts staanplaatsen) je in de drukte te begeven hield stand, en dus ook de druk op ‘meer asfalt. (En 130 rijden omdat dat zo fijn is, terwijl de doorstroming met 100 veel beter is, plus zuiniger in brandstofgebruik en veiliger vanwege minder snelheidsverschillen. Maar dat terzijde, daar had ik het nu even niet over. )

Wat een fijne verrassing om nu te zien dat een minuscuul virusje in staat is om dat echt te veranderen! Thuis werken blijkt toch mogelijk. Niet voor iedereen; verzorgen en fysieke productie bijvoorbeeld moet nog steeds  ter plaatse gebeuren. Maar zoveel andere zaken wel! Of één dag in de week thuis om je administratieve taken te doen.  waar we zo over klagen dat die teveel tijd opslokt van ons ‘echte werk’.

Zou het bevallen? Zou het smaken naar meer, zou het beklijven?

En niet alleen het minder reizen maar ook het minder vergaderen. Daar meer selectief in zijn.

Ik ben ervan overtuigd dat IRL ontmoetingen en bijeenkomsten een grote meerwaarde hebben. Ik heb ook wel eens de stekker eruit getrokken toen het emotioneel werd en een ‘op afstand meevergaderaar’ voelde als voyeur.

Leerzaam, zo’n virus…

En als we toch bezig zijn: Hoe is het met terugschakelen van de standaard werkweek naar 30 uur? Met mogelijkheid om huiselijke en zorgtaken beter te verdelen en als je werkt, daarvoor meer energie te hebben? Het is allang bekend dat mensen met een grotere deeltijdbaan redelijk  flexibel omgaan met hun uren en ongeveer evenveel produceren als een fulltimer…